Man, man, man! Wat kwam ik moeilijk op gang met de boeken dit jaar. Vorig jaar sloot ik af met een leesdipje. Ik probeerde IT voor de zoveelste keer, kwam tot pagina 600 en viel elke keer in slaap als ik het boek alleen maar zag.

Na The Mist (film), was ik sowieso al een beetje Stephen King moe. Leuk, al die gemeenschappen die hij zo mooi kan uitbouwen en beschrijven, maar IT, The Mist én Under the Dome na elkaar is vragen om een dip.

IT ligt nog steeds in mijn kast, die pak ik binnenkort weer op. Dat houd ik mezelf voor, maar ik begin niet wéér helemaal opnieuw. Het moge een wonder zijn dat ik in elk geval over de helft ben. Ik wacht tot het mooi wordt en Stephen King kennende, gaat dat ook wel gebeuren. Je moet er soms alleen driekwart boek op wachten.

Under the Dome: moet ik nou weer een hele gemeenschap leren kennen?

Dat is ook het geval met Under the Dome, maar ik ben blij dat ik het eerste deel erop heb zitten. Enerzijds vraag ik me tijdens het lezen af waarom het nou toch allemaal zo langzaam moet. Tientallen personages (waarvan ik bij sommige nog steeds denk: wie was dat nou ook alweer?), een heleboel detail en een heleboel verhaallijnen. Op het begin was ik vrolijk, maar na bladzijde honderd veranderde mijn stemming: moest ik nou wéér een hele gemeenschap gaan leren kennen voordat ik het antwoord op het conflict zou vinden?

Ik heb het boek overal mee naartoe gezeuld en zelden gelezen. Ik durfde ook niet aan een ander boek te beginnen, want met IT en nu ook Under the Dome als een soort aangebroken chocoladerepen in mijn tas, vond ik het gretig weer een nieuwe aan te breken. Vergeet niet dat ook ‘Laat ze maar denken dat je als schrijver geboren bent‘ nog in de lade ligt, wachtend tot ik me ertoe kan zetten hem uit te lezen. Het dipje kwam dus niet uit het niets: ik had het even helemaal gehad met boeken die me gewoon eigenlijk niet konden boeien.

Van deel 1 naar deel 2

In slakkentempo werkte ik me door Under the Dome heen. Een aantal pagina’s in de wachtkamer van de dokter, een aantal terwijl ik op de bus wachtte, een aantal als ik in bad zat en verrek: plotseling was ik bij de laatste honderdvijftig pagina’s van deel 1 aangekomen. En toen werd het dan eindelijk leuk.

Dome1

Ik heb een speciale uitgave van Under the Dome (zeg gerust een budget uitgave) die in twee boeken is opgesplitst. Ik had verwacht dat deel 1 zo zou eindigen dat ik een ander boek ”tussendoor” kon lezen, maar dat was niet het geval. Het verhaal werd gewoon botweg afgekapt, dus ik ging meteen door naar deel 2. Daar had ik dan ook wel weer zin in, dat moet ik toegeven, want de laatste 150 pagina’s van deel 1 waren fantastisch.

Eind goed…

Ook deel twee (vanaf het moment dat Barbie in de gevangenis zit) heb ik met liefde gelezen. Ik heb hem nog niet uit, nee, maar dit keer lees ik met een tempo van ongeveer 200 pagina’s per avond. Ik kan dus wel zeggen dat het boek in zijn geheel een succes te noemen is. De grap is ook dat je die lange aanloop nodig hebt, zonder de aanloop zou het verhaal een stuk slapper zijn. Mag ik het cliché ”geen letter te veel” hier gebruiken? Want dat is zo, je hebt het alleen op het begin niet door.

Nu ik uit mijn leesdipje ben, zal ik weer proberen regelmatig (ik weet niet of wekelijks me gaat lukken want ik ben nog steeds een fanatieke, maar zeer trage lezer) een update te plaatsen. Uit mijn eigen boekenkast zullen dit, zoals jullie gewend zijn, met name Stephen King verhalen zijn, maar ik ga ook weer starten bij Hebban! Hopelijk zit er dus voor iedereen weer wat leuks tussen.

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.