Een jaar of twee geleden begon ik met het lezen over schrijven. Ik heb inmiddels een aardige bibliotheek opgebouwd met boeken over dit specifieke onderwerp. Met de meeste ben ik het niet eens, of gedeeltelijk eens. Daar bedoel ik mee te zeggen dat die manier mij – als schrijver – niet aanspreekt, maar ik ben er wel van overtuigd dat elk boekje je iets kan leren.

Boeken als ”Schrijven is ritme” of ”Spannende verhalen schrijven” zijn een beetje knullig, maar toch neem je wel elementen mee waar je, heel misschien, ooit nog wat mee kunt.

Mijn nieuwste aanschaf is ‘Laat ze maar denken dat je als schrijver geboren bent’.

Een boek van auteur DBC Pierre over schrijven, literatuur en zijn leven. De auteur is met name bekend van zijn ene bestseller, maar dat vond hij voldoende om een boek over schrijven te mogen schrijven. ‘De atypische schrijfgids’ noemt hij het. Ik besteedde meer dan twintig euro, dus het kan maar beter ontzettend atypisch zijn. De titel vond ik overigens leuk. Sprak me aan. Ik wilde hem gewoon in mijn verzameling opnemen.

Tijdens het bestuderen van de inhoudsopgave, kwam ik iets eigenaardigs tegen. Het boek lijkt een aantal elementen te bespreken die ook in On Writing, van – daar hebben we hem weer – Stephen King staan. Ik begon met het lezen van Deel 1, en trok binnen dertig pagina’s al de conclusie dat dit boek totaal niet aan mij besteed is.

Ik ken het schrijfwerk van DBC Pierre ook niet, als ik me had ingelezen dan kon ik misschien daar al uit opmerken dat ik een boek als ‘Laat ze maar denken dat je als schrijver geboren bent’ niet had hoeven aanschaffen.

De auteur vertelt veel.

Hij stroomt van de ene anekdote in de ander en het houdt niet op. Het voelt een beetje alsof ik die ene vriend die heel veel praat, op vrijdagavond onaangekondigd voor mijn deur heb staan. Hij drinkt al mijn bier op en blijft maar praten terwijl ik al vier uur in bed had willen liggen.

Toch besloot ik door te lezen, want wie zegt dat DBC Pierre niet een geweldig nieuw inzicht heeft? 

Ik las nog vijftig pagina’s en gooide het boek vervolgens dichLaat ze maar denken dat je als schrijver geboren bentt. Het is wat pretentieus. We worden de eerste pagina’s met name verveeld door de visie van de auteur. En die is blijkbaar van onschatbare waarde. Maar eigenlijk heeft die visie niet zo veel met schrijven te maken, ook al lijkt het van wel. Je vindt dezelfde visie terug in typemachine-hipsters. Niks bijzonders aan.

DBC is grofgebekt (nu heb ik vernomen dat dat helemaal zijn ding is, dus vooruit). Hij vertelt over mensen die te veel woorden gebruiken, maar eigenlijk niets zeggen. Precies het gevoel dat ik overhoud op het moment dat ik deel 2 van Laat ze maar denken dat je als schrijver geboren bent, binnenstap.

Ik vind het nog niks aan.

Er wordt van alles verteld, met lange zinnen, duizenden woorden en de conclusie is uiteindelijk nietszeggend. Als een poppetje met een touw uit zijn kont. Je trekt eraan, je bent benieuwd wat hij te vertellen heeft, en uiteindelijk komt er gewoon een willekeurig geluid uit.

Als ik zijn boek al niet wil lezen, hoe kan de auteur mij dan vertellen hoe ik moet schrijven? 

Dit alles terzijde, is er één ding dat me in dusdanige mate stoort dat ik ervoor heb gekozen om het boek op dit moment nog even te laten liggen. Ik lees hem wel uit. Dat doe ik met alle boeken. Deze moet gewoon nog wel even of zijn beurt wachten. DBC Pierre heeft een slap aftreksel van Stephen King’s On Writing geleverd. Ik zou hem bijna willen wijzen op plagiaat.

Hij vertelt hetzelfde, met andere woorden.

De opbouw, de verhalen, de boeken die hij vernoemt: ze zijn net als Stephen King’s schrijfgids.

Er zijn talloze voorbeelden te noemen. Hebben de twee dezelfde visie? Wellicht. Maar het is toch bijzonder dat het boek qua structuur, tips, anekdotes en aanbevelingen zo dicht bij On Writing staat? Daarnaast vind ik het wat hoog van de toren blazen. Wat heeft deze auteur nou écht gedaan? Het boek – en dus de schrijver – komt wat narcistisch op me over.

Wat moeten we doen? DCB Pierre een veer in zijn reet stoppen en zeggen: ‘Goed gedaan hoor. Jij mag er ook zijn!’

‘Laat ze maar denken dat je als schrijver geboren bent’ lijkt nog niet echt op een atypische schrijfgids, maar wat niet is kan nog komen. Ik beloof het uit te lezen en later terug te koppelen, dit was slechts een eerste indruk, onthoud dat goed! Wie weet ga ik van DBC houden.

Wordt vervolgd dus (maar het kan even duren…)

 

Alvast een eigen oordeel vellen? Je kunt het boek naturlijk gewoon via Bol.com* bestellen.
*Als je Laat ze maar denken dat je als schrijver geboren bent, via Lilyrose.eu aanschaft, dan verdienen wij daar een klein percentage aan.

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.