Ze gaat met haar vingers door mijn haar. En nog eens. Ik vraag me af of ze het bewondert, of ook daadwerkelijk bezig is met modelleren. De kapster probeert een praatje met me te maken, maar ik zit met mijn gedachten ergens anders. Mijn lange haar wordt plukje voor plukje droog geföhnd. Eigenlijk is het best mooi als er wat volume in zit. Het valt tot op mijn onderrug en zelf doe ik er bijna niets mee. Dat moet ik toch eens gaan doen, bedenk ik me als ik zie wat dit meisje ervan maakt. Van achter mijn oor begint ze met een ingewikkelde vlechtconstructie.

bruin haarAchter me hoor ik de hoofdkapster. Ze is hier duidelijk de baas. Vanaf een kapstoel zit ze met een collega uitgebreid te roddelen over (ex-)personeel. Heel professioneel allemaal. Ik heb nog geen woord met haar gewisseld, en ik mag haar nu al niet.

Het kappersmeisje heeft inmiddels zoveel speldjes in mijn haar geschoven dat ik geen metaaldetector meer door kom. Ik doe net alsof het geen pijn doet. Dan nog een halve bus hairspray er overheen, voor het geval dat. Ik kijk in de spiegel, bedank het meisje en sta op.
Achter me draait de hoofdkapster zich om. ‘Jij wilde het ook laten knippen, toch?’ vraagt ze.
‘Ja, maar ik kon helaas niet eerder weg van mijn werk.’ antwoord ik. ‘Eigenlijk had ik nog een ander kleurtje gewild, zelfs.’
Ze kijkt me aan alsof ik haar vertel dat ik voor de lol kittens met nagellak besmeer. ‘Verven? Met jouw haar?!’
‘Eh… Ja. Ik heb het al een paar keer geda…’
‘Nee. Dat moet je echt niet doen.’
‘… Waarom niet?’ vraag ik. Ondertussen vraag ik me vooral af waarom ze mij vertelt wat ik wel en niet met mijn haar mag doen.
‘Dat krijg je er nóóóit meer uit.’
‘Maar de vorige keer ging het…’
‘Nee, dat krijg je nóóóit meer goed zonder blondeerrr’ valt ze me in de rede.
‘Na de laatste keer heb ik alleen wat highlights laten zetten…’
‘Oh ja, dat zie je wel’ Ik weet niet of ze dit puur constateert, of dat het een verkapte belediging is. ‘Er kwam hier laatst een vrouw, die had haar haar zelf geverfd en die moest de dag erop naar Rusland. Het was grandioos mislukt. Die dacht dat ik het wel even zou fixen voor haar. Ha!’ Ze lijkt plezier te hebben in de herinnering. Volgens mij heeft deze dame nog maar één mislukt laberatoriumexperiment nodig om te veranderen in een superschurk.
‘Mag ik betalen?’ vraag ik.

Ik sta voor het schap met haarverf bij de Etos. Ik ga ieder najaar voor bruin, net als de bomen. Zelf ben ik blond, dus ik ga altijd voor een kleurtje dat er weer uit wast. Het liefst zou ik voor zeegroen gaan, maar dat krijg je er écht ‘nóóóit meer uit’, geloof ik. Bovendien vindt mijn werkgever dat niet leuk. Dan maar bruin. In mijn hoofd steek ik een middelvinger op naar de superschurk-kapster. selfieStom mens.

Ik kijk in de spiegel. Ik heb voor het gemak mijn wenkbrauwen maar meegenomen. In het ergste geval heb ik twee weken geen wenkbrauwen, dacht ik. Kan mij het schelen. Ik kijk naar mijn gespleten haarpunten. Ik wilde het eigenlijk ook laten knippen…

Twee minuten later kijk ik tevreden naar de haren die op de grond liggen. Wat ik in gedachten had, zie ik nu in de spiegel. Ik ben trots op mezelf. Even voel ik me volwassen en zelfstandig. Ik heb geen zure zeikkapster nodig. Ik doe wat ik zelf wil!

Ik begin haast een beetje te groeien van trots als ik me bedenk dat dit precies is wat pubers doen. Alleen dan tegen hun ouders, in plaats van tegen zeurende kapsters. Met mijn 24 jaar dacht ik dat ik die puberteit nu wel ontgroeid was.

Ik kijk nog eens in de spiegel. Eigenlijk heb ik altijd al een neuspiercing gewild…

 

 

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.