Panisch zoek ik naar mijn armband. De mooie slavenarmband met steentjes die ik juni dit jaar kreeg toen we twee jaar bij elkaar waren. Ik ben op mijn werk en onderweg naar de wc speur ik de grond af. Uiteindelijk blijkt hij onderin mijn tas te liggen. Het is de zoveelste keer dat hij afgevallen is, nadat ik ergens achter ben blijven haken.

Ik zucht een keer diep en doe hem weer om. Met een weemoedige glimlach kijk ik ernaar. Ik draag hem al vijf maanden. En bijna twee maanden daarvan kan ik niet meer spreken van ‘we’, maar is het ‘ik’ en ‘hij’. Niet meer samen, maar alleen.

Parallelweg

Ik weet nog dat ik in mei trots liep te verkondigen dat ik zou gaan samenwonen. Ergens tussen dat moment en halverwege juli ging er iets mis. Het moment waar ik twee jaar zo naar uitgekeken had, kwam maar niet.

Wat doe je dan, in een relatie waarin je niet vooruit komt? Je zou zeggen dat je ervoor gaat knokken om wel vooruit te komen. Gewoon het ene been voor het andere blijven zetten en dan komt het wel goed. Maar mijn rechterbeen zat vast in de modder. En elke keer als ik hem uit de modder probeerde te trekken, zoog hij zich alleen maar meer vast.

Daar sta je dan. In paniek raken is het laatste dat je moet in een dergelijke situatie. Je zult zien dat je je voet dan nooit meer los krijgt. Nee, rustig blijven ademen en zoeken naar alternatieven om los te komen. Alles om je weg maar te kunnen vervolgen. Na een tijdje om me heen kijken, zag ik een laaghangende tak. Ik moest me een beetje uitrekken, maar ik kon de tak beetpakken. Zo had ik wat meer houvast en na wat gesjor kreeg ik mijn voet toch eindelijk uit de modder! Het was tijd om onze weg te vervolgen, ditmaal nam ik alleen de parallelweg waardoor ik op enige afstand kwam te lopen.

Het mooie aan een parallelweg is dat je de hoofdweg gewoon kunt zien liggen! En in de berm zijn altijd wel stukjes aangelegd zodat je van weg kunt switchen. Na een tijdje kon ik altijd nog terug op de hoofdweg, zodat ik weer direct naast hem zou lopen.

Splitsing

Als je op een weg loopt, dan weet je dat je ergens een kruising tegen gaat komen. Er is geen weg die naar het einde van de wereld loopt. Ook hij en ik kwamen op die kruising terecht. Hij ging linksaf en ik ging rechtsaf. Onze huizen stonden namelijk iets verder van elkaar af.

Ik was nog steeds in de veronderstelling dat we deze weg af konden lopen, om een kopje koffie te drinken bij de ander. Een aantal keer deden we dit ook wel, maar voor ons gevoel werd de afstand steeds langer. Ik kwam met zere voeten over en dan moest ik ook nog weer teruglopen! De lol ging er dan ook al gauw af. De bezoekjes werden minder frequent en hij vond het niet zo leuk dat ik niet meer zo vaak langskwam.

Na een tijdje was ik het vele lopen eigenlijk wel beu. Ik wilde niet telkens zulke zere voeten hebben! Hij moest ook maar een keer zere voeten voor mij overhebben. Maar wat ik niet in de gaten had, was dat hij niet zoveel zin meer had om te lopen. Hij wilde eigenlijk niet meer lopen sinds ik de parallelweg had genomen in plaats van de hoofdweg. Hij wilde alleen maar samen op de hoofdweg lopen.

De armband

De armband is één van de kleine dingen die me nog aan hem doen herinneren. Van de kruising kwamen we op de allesbeslissende splitsing terecht. Toen kwam het keuzemoment… Namen we beide dezelfde afslag of gingen we ieder onze eigen weg?

Dit laatste werd het. Hij ging linksaf en ik ging rechtsaf. Beide gingen we verder op onze eigen weg, ditmaal zonder komende afslag naar de weg van de ander.

Over de auteur

Probeert studenten wat bij te brengen over de Nederlandse taal. Woont samen met vriend, drie honden en een kat. Gaat in 2018 trouwen en heeft alles voor deze dag al jaren uitgestippeld op Pinterest.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.