Ik sluit de gordijnen. Ik voel het donker van buiten naar binnen gluren. Mijn gedachten vliegen door mijn hoofd, nog harder dan anders. Ik heb moeite ze in toom te houden, voor ze de verkeerde kant op gaan. Ik kan mezelf gek of gelukkig maken met mijn eigen fantasie.

Ik ben moe. Moe van de dag, moe van mijn gedachten. Ik mis overzicht en uitzicht. Ik ben de weg wat kwijt, al een tijdje. Het zou zo fijn zijn als niet alle richtingwijzers een andere kant op stonden. Het zou fijn zijn als ik in bed kon kruipen, en dat er iemand voor me zou zorgen, voor even.

Het leven is moeilijk. Dat weet jij ook wel, maar ik zeg het even om je te laten zien waar ik heen wil. Het leven is niet alleen moeilijk, maar ook vermoeiend. Ik heb het idee van reïncarnatie altijd doodvermoeiend gevonden. Je zult deze hele zooi nog maar eens moeten doen.

Het is niet zo dat ik dood wil.

Ik zou die ellende niemand aan willen doen, zeker mijn gezin niet. En voor iemand die geen jaar lang met dezelfde haarkleur loopt, is dat ook wat definitief. Maak je geen zorgen, ik denk er niet eens over. Maar ik zou wel eens willen kunnen stoppen met leven. Gewoon eventjes, zonder dat iemand het merkt. Een beetje zoals Hermelien zichzelf weg tovert uit het leven van haar ouders. Poef, ze verdwijnt uit fotolijstjes, naambordjes en herinneringen.

tumblr_lrcyljt5ar1r333b6o1_500obliviate

Maar dat je dan wel weer terug kunt komen. Gewoon zo, zonder iets gemist te hebben. Even de tijd stilzetten, om de levenservaring en het geduld op te doen dat je nodig hebt om kinderen op te voeden. En dat ik dan een manier kan vinden om rustig te blijven, ook als er een huilend kind aan me hangt, terwijl het andere kind uit bad stapt en de badkamervloer onder plast, en ik aan de telefoon ben. Zodat ik eindelijk het gevoel krijg dat ik niet met eieren aan het jongleren ben terwijl ik nog geen strandbal kan vangen.

Ik was een kind toen ik ineens moeder werd.

En eigenlijk ben ik het nog steeds. Ik ben bang in het donker. Mijn favoriete films zijn gemaakt door Disney. Mijn lievelingsfeestjes zijn degenen waarbij iedereen verkleed moet. Ik krijg een kick van verjaardagen en ik kijk nu al uit naar Sinterklaas (Nee, ik weet dat hij niet bestaat. Dat heeft Jacky me laatst uitgelegd).

En dan ben ik dus moeder. En dan moet ik een klein meisje, dat haast nog eigenwijzer is dan ik, gaan vertellen wat ze moet doen. Dagelijkse discussies over wat ze wil en wat ze moet. En als ik dan ‘nee’ zeg, stampt ze op de grond en roept: ‘Maar ik wil het!’

Van buiten kijkt een groot geel oog mij aan.

Ik sluit het laatste rolgordijn. Ik wil in bed kruipen en wakker worden als 8-jarige. Ik wil weer het meisje met het lange blonde haar zijn, dat altijd alle kanten op zat omdat ik wilde voetballen met de jongens. Met de flaporen, blauwe kringen en scheve tanden. Het meisje dat zo wit is dat je door haar heen lijkt te kunnen kijken, behalve in de zomer, want dan bedekken de sproeten haar gezicht als een sterrenhemel. En dat ik dan verhaaltjes schrijf over elven en zeemeerminnen en prinsessen en zeemeermin-elvenprinsessen. Het meisje dat misschien niet alles krijgt wat ze nodig heeft, maar wel altijd even kan schuilen als het niet meer lukt. Een meisje dat nog niet zo veel moet.

Ik weet wel dat ik geen pauze krijg en dat het leven door dendert. En ook weet ik dat dit leven er nu juist is zodat ik dingen kan leren. Ik weet heel goed dat heel veel mensen het slechter hebben dan ik. En ja, het komt ook wel weer goed, ooit. En het leven hoort ook niet makkelijk te zijn.

Maar ik wil het.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.