Ik was altijd vol verbazing als ik stellen zag waarin de vrouw het de man soms onnodig moeilijk maakte. Ik vroeg me dan of hoe een man het in godsnaam vol kon houden bij zo’n vrouw en waarom de vrouw deed zoals ze deed.

Ik had altijd het gevoel dat ik een makkelijk mens zou zijn; een makkelijke partner. Als eeuwige vrijgezel is dit gemakkelijk om te zeggen en te denken. Ik dacht dat ik wel wist hoe relaties werkten, ondanks de weinig ervaring met relaties. Ik nam me voor dat, mocht het ooit zo lopen dat ook ik een serieuze relatie zou krijgen, ik een makkelijk mens zou zijn.

Er werd iemand verliefd op mij en ik op hem.

We kregen een relatie. Een echte, zelfs facebook official. En dan telt het toch? En omdat het allemaal goed en leuk was gingen we samenwonen. En dat doen we nu nog en het is heel fijn.

Ik werd vanmorgen wakker en wist dat ik te weinig geslapen had. Dat was mijn eigen schuld. Toen vriendlief en ik naar bed gingen gisteravond, bleek ik dat een goed moment te vinden om te praten over dingen waarover ik twijfelde. Niet de relatie, die zit goed, maar andere dingen in het leven. Geld, werk, sociale contacten en andere onzekerheden. Waarom ik dat moment nou zo goed vond is voor mijzelf ook een raadsel. Achteraf gezien was het moment voordat we naar bed gingen en we doelloos naar saaie programma’s op tv aan het kijken waren, beter voor het gesprek. Niet het moment waarop we moesten gaan slapen.

En toch koos ik voor dat moment.

Zoals ik de afgelopen tijd vaker doe. Waardoor vriendlief iedere keer niet aan zijn slaap toekomt. Hij loopt doodmoe op zijn werk rond en komt daarna helemaal gebroken thuis. En dat is dus mijn schuld.

Als die gesprekken fijn voor hem zouden zijn , was het nog niet zo erg. Maar het probleem is dat ik zeur. Heel veel zeur. En hij reageert daarop en probeert – zo lief als hij is – me te helpen. Hij zoekt mee naar oplossingen. Maar het zijn dingen die ik dan zelf ook wel al bedacht heb, dus snauw ik daarop naar hem. Of ik word zelfs boos. 

Ik vroeg me vannacht na het gesprek af waarom ik zo boos tegen hem doe terwijl hij zo lief is, me probeert helpen en ik echt van hem houd. En toen ineens snapte ik het… omdat ik een moeilijk mens ben. Ik ben precies dat waarvan ik hoopte en dacht dat ik het nooit zou worden.

Het deed me denken aan het liedje ‘Jij bent zo’ van Jeroen van de Boom. In het liedje zingt hij over zijn moeilijke vrouw die altijd net wat anders wil en soms niet te begrijpen is. Vervelend zou je denken, maar hij zingt vervolgens ‘Jij bent zo’ en ‘Ik wil je echt niet anders’. Jeroen vindt het prima dat zij een moeilijke vrouw is.

Ik weet nog niet wat ik nu moet doen. Ik denk dat het bewustzijn al een belangrijke eerste stap is, en ik nu langzaamaan kan proberen of ik ook een makkelijker mens kan zijn. Misschien moet ik zelfs vriendlief vragen hoe ik dat moet doen. En hem eens goed bedanken, want hij heeft het niet gemakkelijk met een moeilijk mens aan zijn zijde.

En misschien moet ik wel gewoon blijven zoals ik ben. Want ik ben zo.

 

 

Over de auteur

Wij zijn Lilyrose, een online magazine dat zich bezighoudt met entertainment, lifestyle, liefde en alle dingen die daar tussenin hangen.

2 reacties

  1. Gera

    Mooi. Herkenbaar. Een beetje te misschien haha! Maar ook mijn manlief wil me niet anders. Gelukkig, blijken mannen ook mysterieuze wezens 😉

    Beantwoorden
    • Jacky

      Haha jaaa! Ik reageer maar even, omdat dit een gastblog is die anoniem is gepubliceerd, maar zó herkenbaar. Vrouwen maken het niet makkelijk voor de man (en zichzelf), maar ach… wij zijn zo, mannen weten dat inmiddels wel 😉

      Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.