De afgelopen tijd ben ik begonnen met tv kijken. Dat had ik al zeker vier jaar niet meer gedaan, maar ik ben enigszins genoodzaakt nu. Ik heb last van RSI en in dusdanige mate dat niet alleen schrijven, maar ook het vasthouden van een boek of telefoon al voor pijn zorgt.

Ontzettend vervelend, want daardoor word ik gedwongen om bezig te gaan met dingen waar ik helemaal niet mee bezig wil zijn. Een voordeel, zoals ik ook al in het artikel over ‘The Band’ noemde: ik betaal niet meer voor niets elke maand voor mijn tv abonnement.

Nu zal ik niet snel iemand worden die graag de tv aanzet, maar door mijn verplichte vrije tijd kom ik nogal wat tegen. Prachtige programma’s waarvan ik me afvraag waarom ik nooit eerder de moeite heb genomen om tv te kijken. Nu denken jullie vast dat ik van die hipster, interessante televisie kijk, maar dat doe ik niet. Mijn favoriete programma’s zijn ‘Het beste voor je kind’ (zo geweldig ik raad het iedereen aan en dat bedoel ik niet cynisch) en ‘Married at first sight’. Beiden te zien op RTL 4. Overigens is ‘Say yes to the dress’ ook een favoriet, maar aangezien ik nog enig imago hoog te houden heb, houden we dat maar tussen ons. Oké?

Nu is dat allemaal leuk en aardig, maar ik volg de helft van de uitzendingen niet.

Ik blijk met iemand samen te wonen die zijn scheur opentrekt zodra ik naar iets kijk. Met series en films heeft hij er geen last van, maar tv lijkt zijn kwebbelgehalte een boost te geven. Het is afschuwelijk. Soms wil ik een asbak in zijn mond duwen. Of een stoel. Of een kaars. Het is maar wat er een beetje binnen handbereik ligt. Ik word knettergek van hem.

Hij praat en praat en praat en praat. En op het moment dat iemand iets zegt, zegt hij er al wat doorheen omdat hij iets vindt. Ik vind ook dingen, natuurlijk! Maar ik wil vooral weten wat de mensen op tv vinden, zodat ik daar nog meer van kan vinden. Dat houd ik voor mijzelf. Ik ben fan van de evaluatie ná de aflevering. Niet tijdens, kom op. Daar heb ik toch helemaal geen tijd voor. Dan ben ik met iets anders bezig: kijken en luisteren. Dan kan ik echt niet een gesprek voeren over wat ik denk. Nouja, theoretisch kan dat wel, maar dan mis ik de helft van het programma en dat is onhandig, want dan weet ik niet of wat ik denk wel juist is.

Moeilijk. Heel moeilijk.

Want ik wil mijn tv programma’s echt wel met hem delen. En ik wil ook best wel naar hem luisteren, maar ik wil ook heel graag dat dat in harmonie is. Waarom kun je niet gewoon praten tijdens het reclameblok? Of direct na de uitzending? En is hij niet nieuwsgierig naar wat ze verder nog te melden hebben?

Ik merk dat tv een soort boost is voor de extravert. Zit ik daar, in mijn hoekje op de bank te luisteren en te denken, terwijl hij op het puntje van de bank zit te verkondigen wat hij ervan vindt. Het gevolg is dus dat ik heel hard ‘WAT?!’ roep naar de tv (en tevens voor de persoon op tv bedoeld) en hij dan nogmaals herhaalt wat hij zei. Want hij snapt niet dat ik de draad compleet kwijt ben. Mannen mens! Hou gewoon je mond.

Tv kijken en tegelijkertijd meedoen, vergt nogal wat vermogen tot multitasken.

Een vermogen dat ik niet heb en nooit zal hebben. Als ik tv kijk, dan kijk ik tv. Als ik schrijf, dan schrijf ik, en als ik lees dan lees ik. Dan weet ik niet of ik thee wil, of een dekentje. Ik weet niet of ik een glas wijn wil drinken, of een sigaret wil roken. Ik ben met iets anders bezig.

Werkte RSI maar zoals lezen of schrijven. Dan had ik deze ergernis over De Partner nooit ontdekt. Dan was ik bezig gebleven met RSI en daar kan hij prima doorheen kwaken. Maar ik heb gekozen voor tv kijken. En nu weet ik precies welke trouwjurken hij oerlelijk vindt.

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

één antwoord

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.