De hompende massa vet liep over haar benen naar haar billen toe. Op en neer deinde het, zachtjes. Met zweet op haar lip stond ze op de crosstrainer en liet de pedalen rustig trappen. Standje 7 stond op de machine. Je zag de zweetvlekken op haar rug.

Ze was niet lelijk. Ze was ook niet bijzonder knap. Behoorlijk dik alleen. Een 5 of een 6, een krappe voldoende om de dag door te komen. Onmerkbaar in een massa, behalve haar outfit. Die zorgde ervoor dat ze boven iedereen uitstak.

Op haar billen stond, in grote witte letters: ‘hot bitch’.

Een beetje een rare betiteling. Het komt over als narcisme, een manier om jezelf een stempel te drukken. Het feit dat er hot opstond voelde gelogen, maar ik vond haar ook geen truttig uiterlijk hebben. Op allebei de fronten zat ze fout.

Misschien wilde ze dat wel graag: een hete teef zijn. Soms lijkt me dat ook wel wat. Mannen zouden naar me toe komen, ik zou ze met gemak afwimpelen. Een voor een druipen ze af. Dan kijk ik naar mijn nagels terwijl ik wacht tot Ricardo eraan komt. Dan rijden we samen op zijn scooter naar de Albert Heijn, daarna pompt hij me vol in het Wilhelmina park.

Maar dat was zij niet. Ze heette geen Sharona, maar eerder Pieter-Nel. Geen Melissa maar een Diede. Zo’n meisje dat altijd een acht scoorde voor Nederlands. Of een 7,5 voor Wiskunde. Die als tweede wordt opgepakt in de kroeg. De ene waar pap en mam trots op zijn vanwege het feit dat ze nooit in de problemen is geraakt.

Onmerkbaar in de massa, maar toch op een speciale manier bijzonder.

Met die lelijke broek van haar.

 

Over de auteur

Een cynische etter met een marginaal gevoel voor humor en literair talent. Houdt van honden, heeft een kat.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.