Ik hoorde laatst dat ik streng christelijk was. Wist ik niet! Ik vertel mijn collega’s ook maar heel weinig over mezelf, want dan ontstaan de wildste verhalen. En die vind ik dan wel weer vermakelijk.

Streng christelijk dus. Ik weet niet precies wat je moet doen om streng christelijk te zijn. Ik ben al 5 jaar niet meer naar een kerk geweest en heb sindsdien de Bijbel nauwelijks aangeraakt. Wat ik precies geloof? Geen idee. Ik geloof vooral dat ik als mensje te nietig ben om te weten waar we heen gaan.

Dat was ooit wel anders. Ik ben gedoopt, twee keer zelfs, voor de zekerheid. Één keer als baby, in de Gereformeerd Vrijgemaakte kerk, en één keer als volwassene in de Pinkstergemeente. In die eerste kerk heb ik het grootste gedeelte van mijn leven gezeten.

Ik geloofde stellig in God. Ik had ook niet echt veel keus: ik ging naar een Gereformeerd Vrijgemaakte kerk, basisschool en middelbare school, en toen ik wat ouder was had ik daarnaast ook nog twee keer per week Bijbelstudie. Mijn beeld was tot ik uit huis ging niet erg breed, en alles buiten God om (andere religies, uitgaan, drugs, seks, MTV) was gevaarlijk en fout. Inmiddels ben ik blij dat ik uit dat wereldje weg ben.

gay-898096_640Ik weet nog dat ik me afvroeg of homo’s wel bestonden. Het waren voor mij een soort eenhoorns: je hoorde er wel eens over, maar niemand had er ooit één gezien. Later leerde ik dat ze wel bestonden, maar dat ze gedoemd waren om voor altijd alleen te zijn. Want homorelaties, die waren -letterlijk- uit den boze.

Er was één leerkracht die openlijk homo was. Maar ook deze was ‘bewust single’. Ik vond dat toen al vreemd. Ik kon me niet voorstellen dat een God van Liefde het zou verbieden dat twee mensen een monogame, liefdevolle relatie zouden hebben. Maar als ik erover begon werden er schouders opgehaald: dat staat nu eenmaal zo in de Bijbel. Dus dat is wat God wil.

Maar leerlingen? Ik weet van geen van mijn oud-schoolgenootjes dat hij/zij ooit uit de kast gekomen is. Stiekem had ik wel een girl crush hier en daar, maar daar werd niet over gepraat dus ik hield mijn mond. Net als vele anderen, vermoed ik. Als we de statistieken mogen geloven, zouden er toch best een paar homo- of biseksuelen op mijn school moeten hebben gezeten. Ik heb nog veel oud-schoolgenootjes op Facebook (Hallo! Leuk dat je leest!) en ik zie regelmatig statusupdates voorbij komen: Sportieve Klasgenoot en Onbekend Meisje hebben nu een relatie. Natuurkundemeisje is getrouwd met Vermoedelijk Kerkgenoot. Maar nooit eens: Populairste Jongen van de Klas heeft de man van zijn dromen gevonden.

Nu begrijp ik wel dat je zoiets niet gauw op Facebook zet. Zelfs niet-christelijk Nederland is soms nog maar half-tolerant: ‘Ik vind het best, als ik het maar niet hoef te zien’. Ook op straat zie ik maar weinig homostelletjes hand-in-hand lopen. Het lijkt me zo naar om zoiets moois altijd voor jezelf te moeten houden.

Nog naarder lijkt het me om verstoten te worden uit je gemeenschap, je vriendenkring, je familie, omdat de liefde van jouw leven niet wordt geaccepteerd. Of dat je ouders niet op je bruiloft komen, omdat ze denken dat ze Jezus daar blij mee maken. Ik word daar echt een beetje kwaad van.

Maar ze zijn er, die homoseksuele christenen. Ze zaten bij mij op school en in de kerk. Ze droegen een groot geheim met zich mee, groter nog dan de meeste homoseksuelen in Nederland. Ze zijn er wel, maar je ziet ze niet veel.

Dus lieve eenhoorns: laat niemand twijfelen aan je bestaan. Als ze je niet zien, hoeven ze ook niet na te denken. Maar zet ze maar eens aan het denken! Leef, heb lief en heb geduld met mensen die, ondanks hun christen-zijn, constant de plicht denken te hebben om over anderen te oordelen. Vergeef hen, ze weten niet wat ze doen.

Come out, come out, wherever you are!

lesbians-839875_640

8 reacties

  1. MM

    Heel jammer dat je zelf wél oordeelt, en zegt dat ‘streng’ gelovigen niet mogen oordelen. Misschien heb ik het fout hoor, maar je stuk komt tegen hun erg veroordelend over. Is het juist niet de bedoeling dat we elkaar in waarde laten? Ik ken persoonlijk veel ‘streng’ gelovige christenen. Toevallig ook een ‘streng’ gelovige homo en hij is absoluut niet verstoten uit zijn gemeenschap, vriendenkring en familie. Ze zijn het niet altijd met hem eens, maar kom op, verstoten? Ik snap niet waarom veel mensen dat denken want dat is absoluut niet waar. Ik snap dat je dit vanuit je eigen oogpunt dit hebt geschreven, met je eigen ervaringen, maar zo creëer je echt een verkeerd beeld over christenen.

    Beantwoorden
    • Esther

      Oordeel ik? Ik zeg dat ze niet weten wat ze doen. Ik zeg niet dat ze het allemaal zo doen, gelukkig maar! Maar in mijn omgeving toen was dat een zwaar beladen onderwerp, en er was (naar mijn idee) geen ruimte voor dit soort mensen.
      Veel mensen denken dat homochristenen verstoten worden, omdat het gebeurt, nog steeds. Ik ben blij dat het in jouw omgeving anders is, maar dat betekent niet dat het nergens anders meer gebeurt. Vandaar mijn stukje 🙂

      Beantwoorden
      • MM

        Ik snap je punt helemaal hoor, maar je kwam veroordelend over in mijn ogen. Als het in jou omgeving op die manier ging, dan snap ik dat je er zo een stuk over schrijft. Toch ben ik het niet helemaal met je eens dat homochristenen verstoten worden. Het zal misschien nog wel gebeuren, maar dat is echt zelden. Ten miste, hier in Nederland! Maar het lijkt me dat je het daar ook over hebt omdat je spreekt over je eigen omgeving.

        Maar mocht je stukje ook een shout-out zijn naar de landen waar het nog niet mag, dan ben ik het met je eens.

      • Esther

        Het gebeurt. Punt. Maakt niet uit hoeveel of hoe weinig het er zijn. De landen waar het vaker gebeurt hebben niet zoveel aan een Nederlands stukje, denk ik. Maar de taboe is er nog op veel plekken in Nederland en ik hoop deze te doorbreken met dit stukje. Ik ben blij dat het in jouw omgeving niet zo veel gebeurt.

  2. MT

    Erg teleurstellend stukje, ik ervaar het ook als pijnlijk. Hoppa, het wereldje waar jij in bent opgegroeid wordt zo wel heel makkelijk weggezet.

    Beantwoorden
    • Jacky

      Ik vind het erg teleurstellend en pijnlijk dat een aantal van mijn beste vrienden niet meer welkom zijn bij hun christelijke ouders vanwege hun seksuele voorkeur.

      Beantwoorden
    • Esther

      Wat zet ik precies weg? Dit is hoe het ging in mijn omgeving, mijn kerk en op mijn school. Ik vertel hoe het was. Ik zeg nergens dat alle christenen zo denken. Zelfs niet alle christenen in mijn omgeving toen, al heb ik nooit iemand wat anders horen zeggen dan dat homo’s geen relatie mogen hebben van God. Ik vertel hier dat er een taboe heerst waardoor mensen niet uit de kast durven te komen, en dat daardoor het taboe niet doorbroken wordt. Die mensen wil ik een steuntje in de rug geven. Dát is mijn punt.

      Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.