Advertorial

Johannes was een studerende student. Zo noemde ik hem, omdat hij zelfs in de tussenuren van onze deeltijd studie nog achter zijn laptop kroop. Hij was altijd druk aan het typen, maar niemand kon ooit zien waar hij nou mee bezig was.

Op een dag had ik het geluk om daar achter te komen. Johannes plaatste zijn laptop precies zo, dat ik vanaf mij tafel schuin achter hem een blik kon werpen op zijn scherm. Er was niets bijzonders op te zien maar Johannes gedroeg zich merkwaardig. Alsof er een pijl met ‘’schuldig’’ boven zijn hoofd hing. Ik besloot te blijven kijken en ik hoefde niet eens lang te wachten. Het Lexa logo sprong tevoorschijn. Aha! Johannes was een studerende student die wel wat liefde in zijn leven kon gebruiken.

Waarom hij daar zo geheimzinnig over deed, maar wel in een openbare ruimte zijn account checkte, weet ik niet. Ik besloot het er niet met hem over te hebben. Enkele weken later kwam hij zelf over de brug. Johannes had iemand ontmoet, en wel via Lexa. Hij haalde zijn schouders op om te laten zien dat hem dat niks kon schelen, maar de blik in zijn ogen schreeuwde dat hij mijn goedkeuring nodig had.

Daarom klopte ik hem op zijn schouder. Ik zei ‘’goedzo’’ en daarmee was de kous af. Vond ik dan. Maar Johannes had de liefde van zijn leven gevonden en het was moeilijk om ergens anders over te praten.

Een week of twee later, ik gok zo vlak voor de kerstvakantie, kwam Johannes naast me staan. ‘Zo’ zei hij met zijn Achterhoekse accentje. ‘Ik heb ook een mooi cadeautje gekocht voor Aafke.’

Mijn hart werd verwarmd. De boeren Johannes was stiekem een hopeloze romanticus. Hij toverde zijn telefoon tevoorschijn, en daarop schitterde de meest glinsterende armband die ik ooit in mijn leven heb gezien.

‘Mooi hé.’
Ik knikte, want ik kon niet anders dan knikken. Wat had ik moeten zeggen? ‘’Johannes, dat is een mooi ding, maar niet iets wat je aan een vrouw moet geven die je amper een maand kent en twee keer hebt gezien.’’

Ik ben vrij harteloos, maar zoiets krijg ik zelfs niet over mijn lippen. Ik liet Johannes zijn gang gaan en tot op de dag van vandaag voel ik me daar schuldig over.

Na de kerstvakantie werden Johannes en ik herenigd in de studieruimte. Opnieuw blonk het Lexa logo op zijn beeldscherm.
‘Is één niet genoeg?’ grapte ik naar hem, maar Johannes kon er niet om lachen.
‘Voor mij wel, maar voor haar blijkbaar niet.’ zijn blik richtte zich keihard vooruit. ‘Ze heeft al jaren een relatie.’

Arme, arme, arme Johannes.

Ik begon te denken dat zijn Aafke de verkeerde datingsite had gekozen. Ze had de hulp moeten inschakelen van Google, of van een website die zich specialiseert in het kiezen van de juiste datingsite. Ze had kunnen speuren naar een Second Love, of – ik noem maar wat – een seksdate. Maar die Aafke was per ongeluk op Lexa belandt. Met het hartenzeer van Johannes als gevolg.

Toch kon ik mijn eigen nieuwsgierigheid niet onderdrukken. Kom op, ik ben een mens en Johannes was niet bepaald mijn beste vriend.

‘Zeg…’ begon ik. ‘Hoe is het eigenlijk afgelopen met die armband?’

‘Oh die heeft ze aangenomen.’ Er verscheen een schuin lachje. ‘En een dag later kreeg ik een bericht dat ze al iemand heeft. We konden elkaar maar beter niet meer zien.’

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.