Sinds vijf jaar ben ik ineens iemands moeder. Sinds twee jaar ben ik het zelfs van twee iemanden. Dat is voor iemand als ik best een uitdaging. Ik heb nooit zo veel belangrijks gedaan in mijn leven, en nu doe ik het elke dag.

Laat me je even een beeld schetsen.

Ik ben vergeetachtig, dromerig en constant in gesprek met mijzelf (of anderen) in mijn hoofd. Mijn gedachte”stroom” is eerder een waterval en hij stopt pas als ik slaap. Ik ben gauw overprikkeld. Ik ben professioneel uitsteller. Ik ren weg van confrontaties… En ik moet dus twee kinderen opvoeden.

Als je wilt weten hoe het is om iemands moeder (of vader te zijn) kun je het alarm op je telefoon om de halve minuut instellen, en hem steeds aan de andere kant van de kamer leggen. Iedere 30 seconden moet je loslaten waar je mee bezig was om, nouja, op te voeden. Natuurlijk is dat ook heel leuk.

‘Mama?’ vraagt Julian.
‘Ja?’
‘Tie!’
‘Je flesje?’
‘Hm.’ Hij knikt.

Gelukkig heb ik niet al te veel te doen. Met het huishouden word ik vaak genoeg geholpen, en ik werk maar 20 uur per week. Verder ben ik thuis, met twee kindjes. Voor een groot deel van de tijd vermaken die zich zelf.

‘Mama?’
‘Ja?’
‘Stoel!’
Hij prikt met zijn vingertje naast zich op de grond.
‘Oh, moet ik naast je komen zitten? Nou, omdat je het zo lief vraagt…’

… Waar was ik? Ohja, ze vermaken zichzelf. Ze kunnen heerlijk spelen en maken elkaar (meestal) niet af. Soms als ze samen buiten zijn, lopen ze hand in hand. Het liefst stampen ze dan even in iedere plas tot de modderspetters op hun neus zitten.

‘Mama?’
‘Ja?’
‘Koe!’
‘Ja, een koe! En wat doet een koe?’
‘Koe!’
‘Nee, schat, een koe is geen pokémon. Wat doet de koe?’
‘… Boee!’

julian eetWat was ik aan het vertellen? Modderspetters, juist. Op zo’n moment maak ik de afweging: moeten ze zich schoon houden, of neem ik die extra was voor lief? Meestal kies ik voor dat laatste. Die vuile was is een probleem voor later.

‘Mamaaa?’
‘Ja?’
‘Koeka!’
‘Nee, geen koekjes. Je hebt net ontbeten!’
‘Koeka!’
‘Zit jij nooit vol ofzo?’
‘Koeka!’

Zo’n 300 keer per dag raak ik de draad van mijn gedachten kwijt. Maar dat geeft niet, zo boeiend zijn mijn gedachten gelukkig niet. Kinderen groeien al veel te gauw en voor je het weet zijn het chagrijnige pubers die niet met je willen praten. En twee uurtjes per dag, als Julian slaapt, heb ik het rijk voor mij alleen. Dan schrijf ik dit soort warrige stukjes om een klein beetje geluk te delen.

‘Mama?’
‘Ja?’
‘Zezzezzeeh’
‘Ja, dat roep je wel vaker. Ga je lekker slapen?’
‘Hm.’
‘Tot zo!’
‘… Tozzo!’

 

Over de auteur

Koopt alleen blauwe dingen.

2 reacties

  1. Andrew

    Weet je hoe erg je leven verandert als je besluit om voor een kindje te gaan? Denk je dat het neerkomt op meer verplichtingen en kosten? Of weet je al over de emotionele tol die het eist en alles wat dat inhoudt? We vonden op internet deze prachtige, enorm herkenbare brief, van een moeder die beschrijft hoe je leven verandert als je een kind krijgt.

    Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.