Het is elke keer een feestje als ze haar shirt omhoog trekt. Als een kind zit ik ernaar te kijken, verwonderd, buiten adem. Het is een cadeautje dat voor mijn ogen wordt uitgepakt en waar ik dadelijk met hartelust mee mag spelen, als ik van de tafel mag vertrekken.

‘Tadaa!!!’ De toeters bedenk ik erbij: mensen klappen, de tafel is gedekt met wijn en bier en fris, de taart wordt voor mijn neus geschoven. ‘Gefeliciteerd, Roel!’ Met een gil begraaf ik mijn gezicht in het gebak.

Ik vraag me af of ze dat ook heeft. Of ze ook van die geluiden erbij bedenkt als ik mijn onderbroek naar beneden trek. Het geluid van een duveltje dat uit een doosje ontsnapt, misschien, of iets anders. Geen idee… ik zal het morgen maar eens aan haar vragen.

 

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.