Ik voelde me zelden een meisje. Ik heb mijn volledige puberteit het gevoel gehad ergens “tussenin” te hangen. Ik voelde me niet op mijn plek bij meisjes. Ik zag hoe ze zich kleedden en dacht dan steeds: ‘Waarom kom ik daar nou niet op?’ Ik kon dat niet. Ik droeg voornamelijk donkere shirts met spijkerbroeken en gympies. En als ik dan mijn best deed, kwam ik bij mijn vaste vriendengroep (een jongensbende) en dan hoorde ik ‘Wat heb jij nou voor theedoek aan?’

De jongens die ik leuk vond hadden alle macht over mijn uiterlijk. Ik fietste elke dag naar school met mijn crush en als hij een opmerking maakte waaruit bleek dat mijn paardenstaart niks was, dan was die verdwenen voor ik afstapte. Ja, ik was een pushover, dat ook, maar ik wilde koste wat kost “mooi” zijn. Ik vond die eerlijkheid van mijn crush ergens wel fijn, want dan wist ik in ieder geval wat ik níet moest doen.

Mijn idee van ‘mooi zijn’ was ook wel flink aangetast, juist omdat ik met voornamelijk jongens omging. Zij hadden het over Megan Fox, Shakira, Jennifer Lopez. Ik nam extreme maatregelen voor een 15-jarig meisje. Bh vullen, overmatig veel make up, hakken, ik deed alles. Maar elke keer sloeg ik de plank gigantisch mis. Mensen keken naar me om, dat wel, maar om vervolgens de brugklassers over te halen me een hoer te noemen, in ruil voor een hamburger.

Pas veel later, sinds een paar jaar, ben ik erachter wat mijn sterke punten zijn, en hoe ik ze naar voren haal. De onzekerheid is eindelijk weg, voor het grootste gedeelte van de tijd. En als hij terugkomt is het niets wat een mooie jurk niet kan oplossen.

Nu wil ik nog steeds wel een onvergetelijk meisje zijn. Dat éne meisje. Maar vooral voor mijn man. Het meisje van wie hij foto’s maakt als ze zit te lezen in een hoekje, omdat hij haar zo mooi vindt als ze dat doet.

Het brede publiek vind ik niet meer belangrijk. Ik ben geen Megan Fox en als ik nu zo naar Megan Fox kijk ben ik daar heel gelukkig mee. Ik geniet ervan om mezelf uren “mooi” te maken, maar ga ook net zo goed met een stralend gezicht zonder make-up de deur uit. Ik ben gelukkig met mij.

Zo stond ik diep in gedachten koffie te maken. Ik draaide me om en merkte ineens zijn blik. ‘Ik vind je zo mooi, zo,’ zei hij. Ik keek naar beneden, naar mijn rommelige haar, mijn pyjama en ongeschoren benen. ‘Mooi? Waarom dat?’
‘Nou, gewoon. Hoe je je omdraait om je koffie weg te gooien, zo elegant.’ Hij haalde zijn schouders op en glimlachte breder dan ooit. En ik had me nog nooit zo mooi gevoeld.

 

Over de auteur

Koopt alleen blauwe dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.