In de verte zag ik de rode gloed van de loper. ‘Oh mijn god, er ligt een loper! Een echte rode loper! Stop, ik moet mijn andere schoenen eerst aandoen!’ Lindsay en ik zakten op een bankje van een gesloten eettentje. Ik wurmde me zo snel mogelijk vanuit mijn versleten laarzen, in de vreselijk hoge punthakken die ik had meegenomen. Toen we dichterbij kwamen zag ik camera’s en pers staan. Mijn keel kneep dicht en mijn maag deed een kleine salto. Het was precies zoals ik het me voorstelde.

De verleiding was er even, maar we gingen via de zijingang naar binnen en vermeden de rode loper. In mijn hoofd deed ik er een dansje op terwijl de camera’s flitsten. Dromen voor een ander leven.

Binnen aangekomen vroeg ik Lindsay, mijn BN-spotter of ze al iemand zag. Zelf ken ik niemand, want ik kijk geen tv. Ik heb zelfs geen aansluiting. Ik kijk alleen Netflix, en geen Nederlandse series.

Na de voorstelling van De Gelukkigste Dag, een verhaal over een mislukt feestje, waren we uitgenodigd voor de afterparty. De zaal was met gekleurde lampjes versierd, en er stond een DJ te draaien. De genodigden druppelden langzaam binnen. Lindsay wees me op wat BN’ers. Ik besloot dat ik GTST moet gaan kijken als research voor een volgende keer. Dan herken ik half Belangrijk Nederland.

de gelukkigste dag afterparty lilyroseZe keek op haar telefoon.
‘Shit.’
‘Wat?’ vroeg ik.
‘Ik moet zo werken.’
‘Hoe laat?’
‘Elf uur.’
‘Dat red je vast niet meer.’ probeerde ik. Stiekem hoopte ik dat ze zou blijven.
‘Wel als ik nu weg ga.’
Ze verontschuldigde zich, gaf me een knuffel en verdween.

Ik kon naar huis gaan.

Ik keek naar de zaal vol polderglamour. Ik had me hier zo lang op verheugd, dat ik wilde zien wat er waar was van mijn fantasie. Ik liep weer naar binnen.

Ik ging weer aan het tafeltje zitten, helemaal achterin een donkere hoek. Ik kon lekker ongestoord kijken naar alle mensen die binnen kwamen. Plotseling zette de DJ Satisfaction op, en de cast kwam binnenlopen. Johnny de Mol, Johanna ter Steege, Lobke de Boer, Jorik Prins en Finn Poncin. Die laatste aarzelde geen moment en liet haast net zo vlug als op het podium zijn broek zakken. Applaus en gelach.

Goed. Nu moest ik dus met mensen gaan praten. Niet mijn sterkste kant. Zeker als het mensen zijn die ik niet ken, en ik alleen ben. Maar ik had wat vragen voorbereid voor de cast, en nu moest ik.

Ik besloot te beginnen met een dame.

Die zijn meestal aardiger, dacht ik. Ik stond netjes te wachten tot ze haar gesprek afrondde. Ik weet niet hoe normale journalisten dat doen. Ik had sowieso geen idee wat normale journalisten doen. Ze draaide zich om naar me. Ik stelde me voor en vroeg of ik haar wat dingen mocht vragen voor een artikel. ‘Tot hoe laat ben jij hier? Ik wil nog even met deze twee mensen praten, en dan kom ik bij jou.’ Ik knikte blij en zei waar ze me kon vinden.

Ik ging weer in mijn donkere hoekje zitten en keek hoe twee mensen drie werden, toen vijf, en toen tien. Ik besloot mijn strategie aan te passen, toen een andere lieve dame op me afstapte en vroeg of ik wilde dansen. Ik denk dat ze bekend is, maar dat weet ik niet, want ik kijk geen GTST. Hoe dan ook, lieve dame: dankjewel. Dat was het hoogtepunt van mijn avond.

Alcohol.

Dat zou wel helpen. Een biertje ofzo. Daarvan word ik altijd wat stoerder van dan ik ben. Ik begaf me naar de bar en ging weer braaf in de rij staan. Ik keek links van me. Naast me klonk gelach. Ik keek en zag Johnny de Mol vlak naast me staan. Dit was hét moment!

dancing-893206_640Maar hij stond daar met zijn vrienden. Kon ik daar zomaar bij gaan staan? In mijn hoofd was het de afgelopen week heel simpel geweest: ik zou hem gewoon feliciteren met zijn Televizierring. Ik moest gewoon even wachten tot hij klaar was met praten… Hij werd aangesproken door een vriendin, en toen zijn moeder. We hadden even oogcontact, en toen verdween hij.

Ik vervloekte mijn beleefdheid. Ik ben geen brutale reporter, en zeker niet in mijn eentje. Ik schrijf verhaaltjes. Ik ben gewoon een huismoeder die in sprookjes gelooft. Ik draaide me om naar de barman, en hield een van de rode muntjes die ik had gekregen voor zijn neus. ‘Kan ik hier een whisky voor krijgen?’ vroeg ik. Hij keek me aan met zo’n blik van medeleven die alleen een barman je kan geven. ‘Jij wel.’ zei hij.

Over de auteur

Koopt alleen blauwe dingen.

één antwoord

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.