In de afgelopen issue van Cosmopolitan werden guilty pleasures besproken. Die gingen van stiekem Justin Bieber luisteren en een Funda-verslaving, naar Facebookstalken. Iedereen blijkt wel een guilty pleasure te hebben. Ik ook. Nu zou ik me niet dusdanig schuldig of beschaamd voelen over mijn muzieksmaak (of ik er anderen een plezier mee doe is een tweede), en Facebookstalken doet iedereen. Dat mogen we inmiddels ”normaal” noemen.

Mijn guilty pleasure zit in onderbroeken. Hele, hele, hele grote oma onderbroeken. Ik haal ze het liefste bij de Hema of Primark. Het zijn die afgrijselijke zwarte, witte en beige gevallen die je alleen in een plastic verpakking tegenkomt, waar ze netjes in zijn opgerold. Voor drie onderbroeken betaal je drie euro. Een euro per stuk. Hemel op aarde.

De meeste onderbroeken die je tegenkomt, bestaan uit een lapje stof, bungelend aan een koordje, en daar betaal je dan zes euro voor. Dat ding beweegt de godganse dag als een soort strijkstok op een cello in je reet. Heel leuk voor vriend, minder leuk voor jou. Na een aantal jaren veel te veel geld te hebben betaald voor onderbroekjes, bedacht ik me dat dat ook anders kon. Ik kocht eerst drie grote onderbroeken voor de dagen dat vriend weg was, en als hij terugkwam, had ik mijn strijkstok weer uit de kast gehaald.

Al snel liep het uit de hand. De tweede keer daarna haalde ik twee plastic pakjes: zes euro voor zes onderbroeken. Spotgoedkoop en zeer comfortabel. En nog voordat ik het wist, begon ik de meest vreemde excuses te verzinnen waarom ik meer oma onderbroeken nodig had. Inmiddels was het kwartje ook bij mij gevallen dat als ik ze in maat S kocht, in plaats van XS, ik nóg meer comfort zou hebben én meer stof.

En zo geschiedde de grote onderbroeken verslaving.woman-759688_640

Ik ben er niet trots op, absoluut niet, maar ze zitten zo lekker. De onderbroeken zijn simpel en zodra je stopt met het dragen van kant, houd je een heleboel tijd over.

Kanten onderbroekjes zijn namelijk ook mooi, vaak ietsje groter dan een string en daarnaast staan ze nog redelijk hoog op de Sexy-Ladder. Acceptabel dus, maar in het dragen van kant zit enorm veel kontkrabtijd. Kont. Krab. Tijd. Je krabt de hele tijd aan je kont.

Kant jeukt als je er te lang op zit. En laat het nou net zo zijn dat ik graag zit. Als ik eet, als ik schrijf, als ik een boek lees, of ga fietsen. En de kanten onderbroeken zijn het daar niet mee eens, vooral niet in de zomer, waardoor je elke keer aan je bil moet krabben om het enigszins dragelijk te maken. Is er nou geen enkele vrouw die dat even hardop kan beamen? Want ik hoor jullie er niet over! Hoe kan(t) dat? Ik neem aan dat ik niet de enige ben met dit probleem.

Nee dan liever grote onderbroeken. Mega dingen die ik tot net onder mijn navel kan optrekken en die volledig over mijn bil heenkomen. Grote onderbroeken die helemaal glad zijn, waardoor ze nooit jeuken. Grote, grote onderbroeken waar zelfs je oma van zegt: dit is toch wel echt een grote onderbroek.

Maar er is ook goed nieuws:

Ik heb een lade met al mijn ondergoed: mooie kanten onderbroekjes, strings, gedoe met touwtjes die over je kont heen hangen, broekjes die nét iets te veel doorschijnen… Jep. In alle kleuren, in alle vormen en in een maat die precies goed is. Als vriend de lade zou opentrekken, dan wordt het feest.

Maar de overige dagen hoeft het geen feest te zijn. Sterker nog: ik hou niet eens van feestjes, tenzij ze in een climax eindigen en ik zeker weet dat dat na een half uur weer gaat gebeuren. Een climax die nog groter is dan die van een half uur daarvoor. En dan kun je geen ondergoed dragen dat werkelijk álles aan de verbeelding overlaat.

Nee, dan zijn de kleine strijkstokjes nodig, om het feestje te laten beginnen. 

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

één antwoord

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.