Het is een uur of zeven. Mijn ogen prikken nog van het opstaan. De wind klappert naar binnen. Stuk voor stuk vliegt de weg aan me voorbij, lopen de heuvels op en af, verschijnt de zon steeds een stukje meer.

Op de achtergrond staat Spinvis aan.

En ik laat een scheet.

Nu kan het nog. Dit is mijn momentje van de dag, dat ik ongegeneerd mezelf mag zijn. Dadelijk ben ik representatief, ben ik de psycholoog. Nu mag ik scheetjes laten en in mijn neus pulken, hard boeren en rustig aan mijn ballen krabben, aan naakte vrouwen denken en een erectie krijgen. De dag is van mij, terwijl ik in mijn auto zit. En daar buiten?

Dan ben ik mezelf niet meer.

 

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.