Er is één voornemen dat de boventoon ieder jaar opnieuw voert: afvallen. Of fit worden, waardoor je dan automatisch ook afvalt. Voor bijna iedereen is dit allemaal heel erg logisch, maar na het zoveelste etentje met de quinoa nog krakend tussen mijn tanden, vraag ik me af: moet dat nou? 

Bijna iedereen is sinds de ”health hype” volop aan het diëten: raw food, paleo en – oja! – zelfs Sonja Bakker komt weer om de hoek kijken. Héérlijk die eierkoek. Helemaal niet droog ook. Nee joh, ik had niet liever jouw kaasbroodje. Ik smak lekker gewoon door op deze uitgedroogde pannenkoek.

Ik haat het. Ik haat het dat iedereen gezond wil zijn. De laatste jaren zie ik als een berg op tegen het bezoeken van health freaks wanneer daar eten of drinken aan te pas komt. Mijn glas wijn wordt zonder pardon ingeruild voor een kop kruidenthee, want wijn is nou eenmaal niet gezond. En in plaats van een lekkere, vette pasta, moet ik het doen met linzen, quinoa of een afgescheurd blad van een krop (biologische!) sla. Met een appel.

Ik hoef je fucking appel niet.

Steek dat ding maar in je kont. En die kruidenthee is al helemaal uit den boze na negen uur ’s avonds. Ik moet gewoon wijn hebben. Een fles als het kan. En dan mag jij je eigen fles. Zo werkt dat bij mijn dieet.

Overigens ben ik de beroerdste niet eens; het is niet alsof ik niets lust, een moeilijke eter ben, of elke dag in de snackbar zit, maar al dat overdreven gedoe gaat er bij mij (letterlijk en figuurlijk) gewoon niet zo in. Wat is er mis met balansen? Wat is er mis met onze Nederlandse eetgewoonten? Ik ben dol op nieuwe dingen uitproberen, maar het moet wel leuk blijven… toch?

Aardappels worden ineens vervangen door de zoete aardappel (die niet eens een aardappel is), en een eigen gemaakte bouillon is nu een complete maaltijd. We hebben allemaal onze eigen kruidentuin (nog bedankt hé, Albert Heijn) en sauzen maken we natuurlijk helemaal zelf. Ik vind het onvoorstelbaar hoe we de afgelopen jaren zijn veranderd van normale eters, naar #fitpeople.

Het lijkt wel alsof er twee kampen zijn ontstaan: de mensen die van afhaalmaaltijden leven en de mensen die een salade maken met walnoten zo groot dat je elkaar de hersenen ermee kunt ingooien. Waar studenten eerder de vier P’s (pasta, pizza, patat en pannenkoeken) afwerkten, komen ze nu aan met maaltijden waar een chefkok in de jaren 90 jaloers op zou zijn geweest. En ik ben een groot voorstander van gezond eten en balansen, maar als je nog niet eens een Milka reep mag halen, en als tussendoortje een chocoladereep met 99% cacao eet, dan gaat het ergens wel een beetje mis.

Onze #fitpeople leven in een obsessie

Het zal me niets verbazen als we er binnenkort een nieuwe dwangstoornis bij hebben. Want al dat sporten, al dat gezonde eten en al dat denken over wat je wel en niet mag binnenkrijgen, is net zo ongezond. De obsessieve #fitpeople leven in een wereld waarin hun lichaam laat zien dat ze de meest fitte persoon op de aarde zijn, maar daarachter schuilt een geest die allesbehalve fit is.

Ik hoop oprecht dat deze hype snel overwaait en dat we allemaal weer eens gezellig met elkaar naar de Griek kunnen. Of de Turk. Of Macdonalds, wat mij betreft. Gewoon lekker eten, geen E-nummers tellen en daarna de kroeg in duiken voor een glas witte wijn. Want hoewel de #fitpeople er alles aan doen om zo lang en gezond mogelijk te leven, lijken ze alleen te kunnen genieten van hun perfecte wasbordje. Ergens toch wel zonde als dat het enige hoogtepunt van je dag is.

Ik sta dan ook helemaal achter het standpunt van Lilyrose’s Cuisine Editor Nicky. En ik hoop dat het ooit nog het motto van vele mensen zal worden:

‘Een dag niet gegeten, is een dag niet geleefd’. Dan maar geen maatje 36.

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

één antwoord

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.