Toen ik 19 was, werd ik zwanger.

In mijn eerste verhaal kun je lezen dat dat niet helemaal gepland was. En dan sta je heel even voor de keuze: ga je door met deze zwangerschap? Voor mij was dat geen moeilijk besluit. Ben en ik zijn head-first in dit avontuur gedoken, en hebben nog geen moment spijt gehad. Soms was het best even spannend, maar al gauw kwam ik tot de conclusie: zwanger zijn is geweldig.

Soms was het verschrikkelijk

Oke, eigenlijk zou ik niet moeten klagen. Sommige vrouwen veranderen in een bejaarde zo gauw ze zwanger zijn. Anderen blazen zomaar op. Vanuit het niets vliegen de kilo’s eraan en houden ze zoveel vocht vast dat ze hun schoenen niet meer passen. morning sickness

Zelf had ik daar allemaal geen last van de eerste keer. Sterker nog: ik viel af! Dat kwam vooral doordat voor mij iedere ochtend begon met een gezellig potje kotsen. En ja, dan moet je wel gewoon naar je werk terwijl je je hondsberoerd voelt… Na een paar uur gaat dat gevoel wel weg, en het went wel, maar prettig is het niet. Maar gelukkig is komt er ook een hoop positiefs bij kijken.

Iedereen gaat ineens op een andere manier met je om

Het is net alsof je jarig bent, maar dan 9 maanden lang. Mensen feliciteren je, je krijgt ineens cadeautjes en als er iemand eerder naar huis mag van werk, dan ben jij het. Maar ook behandelt iedereen je ineens als een stuk porselein. Men staat voor je op in de bus, of neemt zomaar klusjes van je over. In het begin is dat lief, maar na een tijdje werd ik het zat. Ik kan het best nog allemaal zelf. Laat mij nou zelf  die rol beschuit maar dragen!

Maar het leukste vond ik de blikken die ik kreeg

Stel je even voor: Ik ben 1.64m en heb een ontzettende babyface. De meeste mensen schatten mij tussen de 14 en 17. Op het gegeven moment maakte ik er een sport van om zo nonchalant mogelijk mijn zwangerschap in het gesprek te werken. Het is prachtig om te zien hoe mensen proberen een pokerface te houden, terwijl ze van binnen in blinde paniek mijn leeftijd proberen te schatten. Na een paar minuten durven ze zo luchtig mogelijk te vragen hoe oud ik dan eigenlijk ben. En dan heb ik gewonnen.

gewonnen!

Het is zo vreemd om iets te voelen bewegen in je buik. In het begin voelt het alsof je darmen een beetje rommelen. Later kun je de baby echt zien bewegen. Rare bulten bewegen zich over je buik. Soms kon ik de kleine al bijna een high-five geven.

Vanaf dag 1 wist ik zeker:

Dit wordt een jongetje. Ik zag mezelf al staan langs een modderig voetbalveld, in de regen. Ik zou hem leren gitaarspelen en hem vertellen hoe je een meisje nou écht aan de haak slaat. Maar het meest keek ik uit naar het moment dat samen de gaafste games zouden kunnen spelen. Ik zou zijn heldin zijn, zijn moeder.

20 weken later kwamen we erachter dat ik fout zat

Ik kan me de nacht ervoor nog heel goed herinneren. “Wat nou als het een meisje wordt?” dacht ik ineens. Ik kreeg een knoop in mijn maag. Straks komt ze thuis met foute vriendjes, gaat ze naar veel te rare feesten of doet ze alles waarvoor ik haar waarschuw. Straks wordt ze… mij! Voor het eerst in mijn leven begreep ik mijn ouders. Ik raakte in paniek. Wat nou als ik mijzelf zou moeten opvoeden?

Toen zag ik haar

Ze was al veel groter dan de vorige keer. Alles zat erop en eraan, en ze zat geen moment stil. Het was duidelijk dat ze er zin in had. En door haar enthousiaste gespring werd ik zelf gerustgesteld. Ik was op slag verliefd.

“Ach ja,” dacht ik bij mezelf, “meisjes kunnen toch veel beter gamen.”