Bij iedere nieuwe sitcom verbaas ik me er weer over. Twee hoofdpersonen vinden elkaar al een paar seizoenen leuk. Als publiek zit je er al lang op te wachten voor ze dan eindelijk voor het eerst zoenen. Na een paar dates gaan ze samen de slaapkamer in. En dan wordt het beeld zwart natuurlijk, want het is geen Game of Thrones. En dan gebeurt er in iedere serie steeds weer hetzelfde. Één van de twee roept ineens ‘I love you’, en de ander schrikt zo erg dat z’n ballen in z’n nek zitten.

Alsof je je hele levensverhaal naar iemand stuurt per Whatsapp, en je dan die blauwe vinkjes ziet verschijnen… En dat diegene dan weer offline gaat.

Ik snap dat niet

Echt niet. Ik begrijp niet dat je seks hebt met iemand waartegen je niet kunt iloveyouzeggen dat je van hem of haar houdt. Ik vind het nog raarder dat niemand anders dat raar lijkt te vinden. Ik bedoel, ik ben echt niet ouderwets. Als jij eerst een verzameling one-night-stands wil, prima, verzamel ze allemaal! Als iedereen op de hoogte is van jouw plannen en je ondertussen geen relaties en harten breekt of kinderen maakt, vind ik het helemaal prima. Maar als je aan het daten bent, is dat toch anders?

Ik heb vaker ‘Ik hou van jou’ gezegd dan ik kan tellen. Ook toen ik helemaal niet wist wat ik zei. Maar dat maakt niet uit, want op dat moment meende ik het met heel mijn hart. Ik vind het hele taboe daar omheen dus heel raar. Zeker als het gebeurt na een hele reeks dates en nog een paar keer seks. Waarom is seks hebben geen grotere stap dan ‘Ik hou van je’-zeggen?

Wat dacht je dan dat dit was?

Vriendschap? Friends with benefits – and dating – and meeting each other’s friends? Nee, sorry. Ik geloof niet dat dat bestaat. Het klopt ook helemaal niet, want na date 3 kun je toch wel zeggen dat in ieder geval één van de twee partijen serieus geïnteresseerd is. Denk ik dan. Maar goed, ik ben alweer een paar jaar uit de ‘scene’. Misschien is dat het probleem.

Ik heb het nooit meegemaakt

whatsapp-blue-checkmark-i-love-youIk dook altijd head-first in relaties met jongens waarvan ik vanaf de eerste seconde wel wist dat het goed zat. Dat hele gedoe is me bespaard gebleven. De vriendjes van voor ik trouwde zaten bij mij op school, dus daarmee liep ik gewoon hand in hand door de school. Dan wist iedereen, inclusief wijzelf, dat we verkering hadden. En dan zette je zijn naam in je MSN-naam, met daarachter ‘HVJ(L)(L)(L)’. Niemand die dat raar vond.

Misschien is dat het ook wel.

Ik heb het helemaal overgeslagen. Ik weet niet hoe het is om met iemand het bed in te duiken, en dat die persoon dan ineens roept “Ik hou van jou!” terwijl ik er eigenlijk wel klaar mee was. En daarvoor dank ik de loop van het leven. Want als we even realistisch zijn, weet ik ook wel dat ik dan de sukkel ben die naar de blauwe vinkjes staart.

Over de auteur

Koopt alleen blauwe dingen.