De cover van het novembernummer van Cosmopolitan laat Sylvie Meis zien. In een pakje dat weinig aan de verbeelding overlaat. Dat kan ook niet anders; Sylvie heeft haar eigen lingerielijn en de nieuwe stukken moeten elk seizoen opnieuw gepromoot worden. En daar moeten wij dan allemaal naar kijken. Zo gaat dat in de media.

Ik heb niets tegen Sylvie Meis. Ik ken haar niet, ik heb niet bij haar op school gezeten en ik heb me ook nooit in haar leven verdiept. Ik ken haar alleen uit de media die terloops aan me getoond worden: reclamecampagne hier, feestje daar en natuurlijk de nieuwe cover van Cosmopolitan. En in de Cosmo van deze maand is ze prachtig: ik vind Sylvie Meis een charismatische, mooie vrouw met klasse. Ze is zo’n vrouw waar menig lellebel (ja, ook diegenen die het goed verbergen) een voorbeeld aan kan nemen.IMG_3786

Dat gezegd hebbende: wat gebeurt er in hemelsnaam op de cover van Cosmopolitan deze maand?!

Sylvie ziet er mooi uit! Op de een of andere manier vraag ik me ook af hoe het kan dat een vrouw met wie ik zowel lengte als gewicht deel, er toch stukken beter uitziet dan ik. Morgen ga ik sporten. Nee, echt. Morgen.

Toch is het niet zozeer dit volledige beeld dat me een beetje rillingen geeft. Ik krijg die rillingen vooral als ik inzoom op de ”delen” van Sylvie. Jullie denken nu meteen aan tieten (daar later meer over), maar ik heb het ook over andere lichaamsdelen. Nu is een cover niet bedoeld om op in te zoomen, dat weet ik ook wel, maar ik kon het niet helpen bij deze omdat ik het gewoon een beetje een eng beeld vind.

Kijk nog eens naar de foto hiernaast. Het volledige beeld. En kijk dan even naar het gezicht van Sylvie (nogmaals: de borsten komen later aan bod, geen zorgen). Ben ik de enige die hier een heel erg geforceerde pose ziet en ogen die zeggen: ik wil het liefste naar huis en heel erg hard huilen.

Deze foto geeft me een ‘ach, dat arme, mooie meisje’ gevoel. Ze ziet er ontzettend ongelukkig uit en dan is er ook nog één of andere mafketel geweest die heeft bedacht dat hij haar moest oppoetsen. En dat heeft Sylvie helemaal niet nodig en wij als lezers en kijkers ook niet: we weten wel dat ze mooier is dan wij. Echt waar. Doe geen moeite, oppoets meneer. Als Sylvie drie dagen in een vuilnisbak heeft gelegen ziet ze er nog mooier uit dan wij en dat accepteren we ook.

Kijk even mee naar mijn inzoom, want ik maak me zorgen. Om Sylvie. En inmiddels ook om mijzelf, omdat ik blijkbaar genoeg vrije tijd heb om me hier druk over te maken. 

IMG_3789IMG_3787
FullSizeRender

Ze lacht niet! Ja, met haar mond, maar niet met haar ogen. Als je alleen haar ogen bekijkt dan kan ze ook net vreselijk nieuws te horen hebben gekregen. Je weet het gewoon niet zo goed.

Mijn haat voor Cosmopolitan groeit elk nummer opnieuw, vooral omdat wij (de lezers) elke keer weer geconfronteerd worden met het idee dat je vooral heel gelukkig wordt, als je bloedmooi bent. We krijgen perfecte plaatjes te zien van prachtige vrouwen die lachend hun work out doen of in een of andere designerjurk poseren. Alles bij zo’n Glossy (niet alleen Cosmopolitan) is erop gemaakt om ”mooi” en ”perfect” te zijn, maar vervolgens moeten de lezers pagina’s verderop wel lezen dat uiterlijk er niet toe doet. En dat je zo mooi bent, wie je ook bent. En nee joh, jouw gewicht maakt allemaal niets uit, maar kijk: hier heb je twintig oefeningen die je aan je bureau kunt doen, zodat je wel in vorm komt.

Is er nou niemand op die hele redactie die zegt: ‘Ik denk dat de lezers onze geloofwaardigheid wel in twijfel trekken als we zo doorgaan.’ 

Is het niet belachelijk dat het beeld dat wij zien, totaal niet overeenkomt met de boodschap die een medium als Cosmopolitan uitdraagt? In dit novembernummer zien we de prachtige Sylvie en daarnaast is het een XXL beauty special met daarin allemaal tips om je huid prachtig te krijgen, de perfecte make up look te creëren en er op en top verzorgd uit te zien. Maar nog geen vijf pagina’s later komen we een artikel tegen waarin staat dat je vooral heel erg onverzorgd op de bank moet gaan liggen, zonder make up, omdat het je relatie ten goede komt: je kunt immers niet altijd perfect zijn en de mensen in je omgeving moeten wel weten hoe je er écht uitziet en hoe saai je bent zodat ze kunnen bepalen of jullie wel bij elkaar passen.

Verwarring alom

Media spreekt zichzelf constant tegen en wij moeten het allemaal maar goed vinden en zelf onze conclusies trekken. Om terug te komen op de oppoets meneer en Sylvie: ook daar gaat het niet helemaal goed.
Alsof Sylvie Meis op zichzelf al niet mooi genoeg is, moeten we ook nog eens kijken naar een paar tieten die op de meest onlogische manier naar voren komen op de cover: donkerbruin.

Dames en heren: Cosmopolitan vindt dat Sylvie’s tieten opgemaakt moeten worden. Waarom? Vast om een mooie ”diepte” te creëren. De oppoets meneer vindt dat Sylvies tieten het mooist zijn wanneer ze iets te lang in de zon hebben gelegen. In tegenstelling tot de rest van haar lichaam.

IMG_3788

Ik kan alleen maar concluderen dat Sylvie een beetje zielig is en dat bedoel ik écht op een lieve manier. Als mijn tieten opgemaakt werden, ik in mijn ondergoed moest verschijnen in iedere supermarkt van Nederland en dan ook nog moest doen alsof ik dat leuk vond, dan zou ik ook liever willen huilen dan lachen. Ik kan trouwens niemand bedenken binnen mijn vriendenkring die het een prettig idee zou vinden en met een oprechte lach op zo’n cover zou staan.

Het wordt tijd dat we de waanzin stoppen.

Lieve Cosmopolitan: een cover maken met een doodongelukkig meisje is niet leuk of mooi. En het is niet leuk of logisch om de kopjes: ”XXL Beauty special (voor de mooiste looks)” & ”Waarom zijn we zo streng voor onszelf?” onder elkaar te zetten. Op die laatste vraag heb ik overigens wel een antwoord:

We zijn zo streng voor onszelf, omdat de media ons het idee geven dat we onze tieten moeten opmaken en altijd moeten blijven lachen, ook als we het liefste huilend thuis zitten.

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.