Roos belde me op met de mededeling dat ze weer verliefd was geworden op een oude bekende. Ik was helemaal vrolijk, want ik vind dat Roos échte verliefdheid en échte liefde verdient. Kom op zeg, laten we eerlijk zijn: mevrouw huppelt van de één naar de ander, maar binden: Ho maar! Het is net alsof er alarmbellen gaan rinkelen in haar hoofd, zodra een leuke meneer dichterbij komt dan Roos op dat moment toestaat.

Dat is zo jammer, want als je iemand vindt die echt helemaal geweldig is, dan moet je die persoon onmiddellijk een kans geven. Maargoed, wat bleek: Roos had deze meneer ook daadwerkelijk de liefde verklaard, waarop meneer zei: ”ja grapje zeker, ik voel niets voor jou.” AU! Gewoon AU! En nog vier keer AU! Ik herken de situatie.

Roos en ik spraken verder love

Ze had hem ooit ontmoet via een datingsite en het klikte meteen. Later kwamen ze elkaar tegen op feestjes, maar van een echte zoen is het nooit gekomen. Hij is het soort type dat ontzettend charmant is, maar tegelijkertijd constant gemengde signalen geeft. En daarmee bedoel ik dus: Je weet nooit of meneer je nou wel of niet leuk vindt… Lastig!

Ooit had ik zo’n type ergens vandaan getoverd. Ik leerde hem kennen, omdat we (als ik Facebook moet geloven) ongeveer 200 gemeenschappelijke vrienden hadden. Nou en dan kom je elkaar dus wel regelmatig tegen. Ik weet niet eens meer hoe ons eerste gesprek verliep. Ik was met een vriend, die blijkbaar ook een vriend van hem was, en toen ik naar huis ging raakte hij mijn schouder eventjes aan en zei hij: ”kom… blijf nog even.”

Dat was genoeg. Gewoon genoeg.

De dagen daarna kon ik aan niemand anders denken. Volgens mij hebben we verder niet eens gesproken die avond, maar we kwamen elkaar de maand daarop wel drie keer in de week tegen op de meest uiteenlopende gelegenheden. Op een gegeven moment eindigden we samen op het terras en dat eindigde samen in de kroeg en dat eindigde samen voor mijn voordeur. Waarop ik hem vertelde dat hij moest oprotten, omdat ik er geen zin in had om meneer de Charmeur een slaapplaats voor de nacht de bieden.

Inmiddels hadden we ook nummers uitgewisseld en we spraken elkaar de hele dag door. We belden, we sms’ten en toen ik weer terugkwam in Leeuwarden, was hij de eerste bij wie ik ”even een wijntje ging doen”.

En toen was het hek van de dam

Godverdomme zeg, ik vond hem zo leuk, vooral omdat hij zo charismatisch was. Eigenlijk had hij de inhoud van een dooie plant, maar het kon me niet zoveel schelen. Hij gaf mij het gevoel alsof ik speciaal was en overlaadde me met complimentjes. Blijkbaar had ik dat nodig.

Toen we elkaar elke dag zagen, een hele leuke tijd hadden en ik er, na vier maanden, klaar voor was om hem de liefde te verklaren was ik een beetje in de war. Ik wilde namelijk helemaal niet verliefd zijn op hem, want… inhoud van een dooie plant, eigenlijk was hij ook best arrogant (dat rijmt) en we hadden elkaar ook niet meer zo veel te vertellen. Maargoed… Ik vond wel dat hij het moest weten, want zodra hij binnenkwam lopen was ik helemaal van m’n a propos.

Dus… Dat ging ongeveer zo

We zaten op mijn dakterras en ik vond dat het uitstekende moment om hem te vertellen dat ik verliefd was op hem. Ik had mijzelf al wat moed ingedronken, omdat hij al eerder had gezegd dat we ”er niets officieels van moesten maken.” Ja, ik weet het. Er had een belletje moeten gaan rinkelen en dat gebeurde ook wel, maar ik heb het belletje genegeerd. Gewoon. Omdat.

Het was een ego ding… Zo van: Ik ben anders dan alle anderen… En ja… Dat had ik verkeerd. Ik vertelde hem dat ik verliefd was op hem en hij keek me aan en zei: ”okeu… ik niet op jou.” Mijn hart was gebroken! Hmm… even eerlijk: mijn hart was niet echt gebroken, want ik wist wel dat ik nooit mijzelf zou kunnen zijn bij hem, maar toch voelde ik het als een belediging. Ik vroeg dan ook:

love2Waarom niet?

Waarom ben jij niet verliefd op mij? Dat is letterlijk wat ik vroeg. Als ik er nu aan terug denk, dan vraag ik me vooral af hoe ik zo diep heb kunnen zinken, maar wacht! Het antwoord van deze man was werkelijk het meest fascinerende antwoord dat ik ooit heb gehoord. Hij kon namelijk niet ”met mij pieken.”

Wat de fuck? Niet met mij pieken? Man! Ik ben één en al piek! Als ik op het puntje van een kerstboom had gepast, dan zou iedereen om mij vechten.

Volgens mij heb ik hem vijf minuten lang met open mond aangekeken en toen zei hij dat hij beter kon gaan. Ja… Dat vond ik ook. Hij kon beter gaan. De dagen daarna dacht ik:

Wat een rare uitspraak zeg!

Ik had verwacht dat ik hem nooit meer zou spreken en daar had ik dan ook wel vrede mee, maar twee weken later stond meneer alweer voor mijn deur, omdat hij een fout had gemaakt. Daarna ging het een dag goed en toen kwam hij erachter dat hij een fout had gemaakt door voor mijn deur te gaan staan. En zo ging dat nog ongeveer zes maanden door.

Belachelijk natuurlijk. Gelukkig is het bij Roos nog niet eens tot een eerste zoen gekomen, dus laten we hopen dat, zodra die zoen er is, haar Charmeur wél duidelijke beslissingen kan nemen. En ach… Anders pieken Roos en ik gewoon in ons eentje verder. Dat gaat ons namelijk ook prima af.