Een van die dingen die je makkelijk kunt doen als je in Deventer woont, is het immens populaire Dickens festival bezoeken. Al vanaf mijn zesde had moeder ieder jaar opnieuw de ambitie om mij mee te nemen naar Dickens, waarop ze vervolgens op de dag zelf besloot niet te gaan omdat het te druk was. Inmiddels ben ik bijna twintig jaar verder en aangezien Deventer sinds kort mijn vaste woonplaats is, kon ik het niet aan me voorbij laten gaan. Moeder bleef overigens thuis (”het is toch wel erg druk als ik de foto’s zo zie”) en ik vertrok samen met Dunja (die de foto’s maakte voor dit artikel) naar het veelbesproken festival.

Leuk detail: Dunja woont in het midden van het festivalterrein en dat betekent geen wachtrij. Mocht je zelf niet over dit gelukkige lot beschikken, dan kan het maar zo voorkomen dat je drie uur in de rij staat voordat je het terrein op kunt.

En wat zie je op dat terrein?

Geen reet. Of eigenlijk – als je mijn lengte hebt – heel veel reten. En ruggen. En af en toe een hoedje van iemand die een toneelstuk opvoert waar je niks van verstaat.

Toegegeven: waarschijnlijk is het bij ons ergens misgegaan. Dat kan ook niet anders als je mij in een enorme mensenmassa neerzet, want dat is een garantie voor een paniekaanval die zal aanhouden tot ik thuis in bed lig met twintig dekens om me heen en een fles wijn onder mijn armen. Huilend. Terwijl ik de dag verwerk.

Maar dat ben ik. Er zijn ook tienduizenden mensen die dit festival maar wat graag bezoeken en ergens kan ik me dat ook wel voorstellen. De Walstraat is mijn favoriete straat van heel Nederland. Niet dat ik alle straten in Nederland heb gezien, maar ik kan me niet voorstellen dat er een mooiere straat bestaat dan de Walstraat in Deventer. Het is dan ook het perfecte decor voor Dickens festival. Overal zie je mensen in ouderwetse kleding, straatperformance en op iedere vijf meter kun je beenham of wafels halen. Het is écht heel schattig gedaan!

Toch vind ik de drukte ergens jammer. Je ziet weinig van de performers, omdat ze middenin de straatjes hun act uitvoeren. Af en toe moet je wegduiken omdat er een idioot op een fiets met een veel te groot voorwiel de massa door komt denderen. Gevaarlijk joh! Vooral als je het reactievermogen van een dood rendier hebt.

Sfeervol

Dickens is een sfeervolle gelegenheid. De kostuums, de enorme belangstelling en de pittoreske straatjes waar je doorheen geloosd wordt dragen wel echt bij aan het verhaal. Hoewel ik het verhaal eigenlijk niet heb kunnen ontdekken… Maar nogmaals: dat ligt helemaal aan mij.
Er zijn ook koren die prachtige carols zingen, en als je gaat wanneer het al een beetje schemert, dan heb je ook zicht op de prachtige verlichting van Deventer.

Helaas zijn wij niet zo ver gekomen. Sterker nog, we zijn op nog geen kwart afgehaakt omdat de paniekaanval ons toch een beetje overmeesterde. Bam! Zo dwars door de hekken heen (”laat ons eruit, laat ons eruit!!”) terug naar de wereld waarin mensen niet zingen, maar gewoon praten. De wereld waar mensen geen hoepeljurk dragen, maar gewoon een dikke jas. Terug naar de wereld waar mensen lopen, in plaats van slenteren.

Overmand door de drukte, happend naar adem en tollend op onze benen belandden we op De Brink. Waar de kerstmarkt nog in volle gang was. Dunja draaide zich naar me toe: ‘Nou! Dit was weer gezellig. Op naar ons volgende succesverhaal!’
Ik begon te lachen.

Voortaan luister ik naar mijn moeder, want Dickens is heel erg leuk, maar ”het is toch wel erg druk.”

 

© Lilyrose.eu
Photo’s: Dunja Hageman

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.