Nou! Ik win eigenlijk nooit iets, maar een tijdje terug werd ik verrast door een berichtje van Biepmiepje, waarin stond dat ik twee boeken van Dinah Jefferies had gewonnen via haar blog. Geweldig! Ik vind het altijd leuk om nieuwe schrijvers te leren kennen, en de synopsis van beide boeken sprak me enorm aan. Vandaag bespreek ik De Vrouw van de Theeplanter, een historisch liefdesverhaal over het leven op een theeplantage.

De Vrouw van de Theeplanter – Synopsis

Wanneer de negentienjarige Gwendolyn Hooper trouwt met de rijke, charmante Laurence, popelt ze bij hem op zijn theeplantage te gaan wonen. Vol optimisme verruilt ze daarom het vertrouwde Londen voor het platteland van Sri Lanka. Het leven daar blijkt echter niet te zijn wat Gwen ervan had gehoopt.

Laurence, plotseling stil en afstandelijk, maakt lange dagen, waardoor Gwen voornamelijk op zichzelf is aangewezen. Terwijl ze thuis probeert te raken op de plantage, stuit ze op relicten uit een mysterieus verleden: gesloten deuren, een vergeelde bruidssluier en een verborgen en overwoekerde grafsteen. Als ze Laurence confronteert met haar ontdekkingen, slaat het noodlot toe, en komt Gwen voor een onmogelijke keuze te staan.

Zo. Veel. Meer.

Laat ik beginnen met zeggen dat de originele synopsis De Vrouw van de Theeplanter geen eer aandoet. Waar de synopsis eindigt, begint het boek eigenlijk pas. En dat is meer dan 400 pagina’s vermaak. Er zit een hele bijzondere wending in deze roman en daar borduurt het complete boek op voort. De Vrouw van de Theeplanter staat vol met prachtige conflicten die gedoseerd aan de lezer worden gebracht. Ik vind het stiekem wel een klein pareltje. de vrouw van de theeplanter

Het is eigenlijk zonde dat de synopsis je het idee kan geven dat dit een standaard historische roman is, waarbij een vrouwtje heimwee krijgt en gruwelijke dingen ontdekt en ook nog getrouwd is met een nare man. Het blijkt namelijk al vanaf het begin dat dit niet het geval is. Laurence is een lieve man die blijft werken aan het huwelijk tussen hem en Gwendolyn. Dat is voor de lezer een verademing.

Er is geen bad guy, of een eindeloze opstapeling van drama. De spanning en het conflict zitten in Gwen zelf. Zij vindt dat ze een grote fout heeft gemaakt, en probeert wanhopig om deze fout een plek te geven binnen haar leven op de theeplantage. Dat doet ze allemaal op eigen houtje, om haar man Laurence te beschermen.

Karakters

Er is weinig aan te merken op De Vrouw van de Theeplanter en de manier waarop het verhaal verteld wordt. Hier en daar gebeuren wat dingen die uit het niets lijken te komen, maar al met al blijkt de roman prima in elkaar te zitten. Op het einde van de roman wordt er wel heel erg om de climax heen gedraaid, maar alle lijntjes komen prachtig bij elkaar.

De Vrouw van de Theeplanter barst van de leuke typetjes, de sluwe typetjes en waardevolle figuranten. Het is een beeldend verhaal waar je als lezer helemaal ingezogen wordt. Je voelt zowel voor Gwen als voor haar man Laurence een bepaalde sympathie. Zelfs de huishoudster van Gwen is er één die wonderbaarlijk levendig wordt neergezet.

Conclusie

De Vrouw van de Theeplanter is spannend, gedoseerd en prachtig neergezet. Vooral de liefhebbers van de boeken van Sofia Caspari mogen deze roman niet laten liggen. De Vrouw van de Theeplanter is romantisch, maar niet zoetsappig, en speelt zich af op een prachtig landgoed waar menig vrouw uit die tijd over zou hebben gedroomd. Het taalgebruik en de handelingen zijn wat meer op de tijd van nu gebaseerd, waardoor er voor iedere lezer wel iets moois in te vinden is.

Ik denk dat we er op het gebied van historische romans een mooi boek bij hebben. Ik heb hem in elk geval in een ruk uitgelezen.

 

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.