De Nieuwe Buurman en ik brachten al snel alle vrije tijd die we hadden samen door. Ik begon me nog meer op mijn gemak te voelen. Het maakte me niet uit of hij aanbelde als ik net uit bed was, met vrienden zat, of mijzelf eigenlijk een avond zonder mensen had beloofd. Hij was er werkelijk altijd.

Op een avond belde hij op. Hij was nog niet helemaal gesetteld in zijn nieuwe huis en zijn enige lampje deed het niet meer. tired

‘Lieve Jack… Mag ik alsjeblieft een lamp van je lenen?’

Ik had hem die middag nog gezien en eigenlijk vond ik het een beetje een slap excuus.

Een tijdje later ging mijn deurbel. Ik stond in een versleten shirt, met gepoetste tanden en al. Ik was al lang klaar om te gaan slapen en behoorlijk chagrijnig. Toen ik de deur opende, keek ik tegen een charmante lach aan en een uitgestoken hand. Ik kon alleen maar zuchten.

‘Welke lamp moet je hebben?’
‘Oooh Jack! Wat is dit nou?! Je vergeet een pirouette te maken!’
‘Ik heb geen zin in die onzin. Welke lamp wil je?’

De Nieuwe Buurman begon te lachen: ‘Gewoon. Een lamp die het doet. Het lampje naast je bed misschien?’

Ik was even overrompeld: ‘Hoe weet jij dat ik een lampje naast mijn bed heb?!’
‘Jack! Hoe lang kennen we elkaar nou? Je slaapt zelfs met het licht aan!’
Er trok een lachje over mijn gezicht. ‘Dat is een geheim.’

Hij had het weer geflikt

Het ijs was gebroken en mijn chagrijnige bui was in één keer over. Ik haalde De Nieuwe Buurman naar binnen en stak een kaarsje aan.
‘Zo zo… romantisch hoor, Jack.’ Hij plofte op de bank en opende de rode wijn die ik nog op tafel had staan. ‘Lekker man!’ zijn afgrijselijke, Amsterdamse accent klonk door in het glas. Het was de eerste keer dat ik me weer realiseerde dat hij niet eens accentloos kan praten.

candle

Toch had het wel iets gezelligs. Dat ene kaarsje, de rode wijn en zijn onuitputtelijke energie en vermogen om zelfs de onbelangrijkste dingen grappig te vertellen. Hij praatte maar door en heel af en toe bromde ik wat terug. Ik was doodmoe; die avond daarvoor hadden we ook al wijntjes gedronken samen.

Tegen één uur stond ik op en pakte ik het lampje vanuit mijn slaapkamer. Hij nam het dankbaar aan en liep richting de voordeur, maar ineens draaide hij zich om.

‘Moet je nog naar de wc?’

Ik knikte.
‘Ga maar naar de wc, dan wacht ik hier wel effe op je, anders moet je in het donker terug en we weten allebei dat je dan weer flipt.’

Ohja… hij kende me te goed en ik hoefde niet te doen alsof ik heel erg stoer was. Toen ik terugkwam van de wc en richting mijn slaapkamer liep, kwam hij achter me aanlopen.
Ik bleef in de deuropening staan: ‘Ik dacht het niet, gast!’
‘Nee nee nee, Jack! Je bent wel duidelijk geweest, maar ik wil wat vragen…’ Hij kwam steeds dichterbij me staan en ik deed automatisch een stap naar achteren.
‘Sorry, zit ik weer in je aura?’ Hij lachte even. ‘Nee, serieus Jack… Mag ik je meenemen op date? Uit eten? Wat drinken ergens? Wat wil je doen?’

Daar gingen we weer. Ik werd er langzaam een beetje moe van.
‘Ik wil geen date met je. Ik ben niet verliefd op je en ik word ook nooit meer verliefd op je.’

Hij haalde z’n schouders op: ‘Spijtig Jack… Ik loop hier de laatste tijd elke keer verliefd de deur uit. Ik dacht dat jij het ook wel tof vond.’
‘Ja… Als vrienden.’
‘We kunnen wel doen alsof we bevriend zijn, maar ik vind je zo mooi.’
‘Lekker slapen, Nieuwe Buurman.’ tired2

Ik smeet de slaapkamerdeur dicht.

Een paar seconden later hoorde ik de voordeur openen en daarna hoorde ik zijn voetstappen door de gezamelijke hal dreunen.

Hoe haalbaar is een vriendschap met iemand waarmee je zo’n verleden hebt? Niet.

De volgende dag stuurde ik hem een berichtje dat we elkaar beter niet meer konden zien. Hij zou altijd blijven denken dat er nog wat te halen viel en ik had hele andere dingen aan mijn hoofd… Meneer Cirkel bijvoorbeeld…

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.