Goed, even een oudje, of nouja… oudje. ‘De mannen van Raan‘ komt uit 2015, dus op zich valt dat allemaal wel mee. Deze roman (uitgegeven door Podium) is het debuut van Martine de Jong. Ik kocht het dit jaar tijdens de opening van de boekenweek; het stond al tijden op mijn verlanglijstje. 

Martine de Jong (beter bekend als ”10e”) is een columniste, grafisch vormgever en wat-al-niet-meer. Ze woont in Amsterdam en was één van de eerste bloggers van Nederland. Martine had nog nooit fictie geschreven toen ze begon aan De mannen van Raan. Hoe kan het dan dat de auteur de interesse van een uitgever had gewekt nog voordat ze haar debuut had geschreven? Simpel! Martine de Jong heeft veel volgers, een heel aardig netwerk en – wat blijkt na het lezen van haar debuut – veel talent.

De mannen van Raan: Het verhaal

In De mannen van Raan volgen we Per die een klein beetje geobsedeerd is door orde. Al sinds zijn vader hem zijn eerste dagboek gaf, schrijft en noteert hij op een dwangmatige manier alles wat hem overkomt. Alleen de mooie dingen, overigens. De stomme dingen wil hij niet teruglezen, dus hij schrijft ze niet. Punt.

Per leeft een teruggetrokken leven en dat lijkt hij prima te vinden. Tot hij Raan ontmoet. Het meisje is 26, maar kan zich gedragen als een kind. Hij is vanaf de eerste ontmoeting op slag verliefd. Als zij ook verliefd blijkt op hem, is hij in de wolken. Maar na korte tijd samen verandert dat al. Raan verdwijnt soms en lijkt er steeds meer leugens op na te houden. Per – in eerste instantie emotioneel – probeert onverschillig te zijn, maar hoe leuker hij haar vindt, des te sneller ze verdwijnt. Als Raan steeds meer en meer van hem verwijderd raakt, wordt Per wanhopig en jaloers. Zijn er andere mannen? En wat betekent dat voor hem?

IJzersterk

Martine de Jong heeft een ijzersterk debuut neergezet. De recensies zijn lovend en ik kan me daar volledig bij aansluiten. Op enige details na.

De mannen van Raan lees je binnen een middag uit. Het is een snel boek met 200 pagina’s, waarvan je in eerste instantie denkt dat ”de zoveelste” persoon een boek heeft geschreven. Toch verandert dat idee snel. Er zit humor in het boek, maar ook een beetje verdriet. De mannen van Raan zit schrijftechnisch prima in elkaar. Je blijft bladzijde na bladzijde lezen, volledig in beslag genomen door de relatie tussen Per en Raan.

De Perfecte Held

De Jong blijkt heel goed in het poëtisch omschrijven van gedachten, maar ook in dialoog is ze sterk. Dit is een dame die graag luistert, want dat merk je in haar schrijfstijl terug. De mannen van Raan krijgt daardoor een extraatje mee dat we niet vaak in Nederlandse boeken tegenkomen. Het verhaal is snel, jazeker, maar het leest niet op een manier alsof het afgeraffeld is. Er zat wel degelijk tijd in dit debuut, en man! Wat is het een pakkend verhaal.

Er zijn geen bijzondere voorvallen en soms vraag je je zelfs af waarom je door blijft lezen. Wellicht op zo’n manier dat een GTST kijker zich afvraagt waarom hij nog steeds GTST kijkt. Maar tja… Het is chemie. Echtheid. Drama, gemengd met humor. Pijn gemengd met onverschilligheid. Het is een godsgruwelijk wonder dat er ook nog Nederlandse auteurs bestaan die hun hoofdpersonage niet als Perfecte Held neerzetten.

Het minpuntje De mannen van Raan

Hoewel je De mannen van Raan binnen een kort tijdsbestek heb gelezen, is er toch een minpuntje te ontdekken in de roman. Per maakt namelijk een cruciale fout op het begin. Hij is een teruggetrokken jongen. Een jongen die graag zo onopvallend mogelijk is. Hij is niet sociaal, houdt ook helemaal niet van contact en zit het liefst met zijn gordijnen dicht in huis. Toch maakt hij de eerste stap door een praatje te maken met Raan, terwijl daar eigenlijk (en al helemaal voor iemand die sociaal zo onhandig is) helemaal geen aanleiding toe is.

De vraag is waarom hij dat bij Raan deed? Het is makkelijk te verklaren door het feit dat hij haar aantrekkelijk, of zelfs leuk vond, maar zo simpel zit Per niet in elkaar. Het was zelfs onlogisch dat hij haar überhaupt opmerkte in die omstandigheden.

Als je verder leest in De mannen van Raan, valt je steeds meer op dat Per eigenlijk helemaal niet zo is als de auteur wil dat hij is. Ja, hij denkt veel na en hij is lichtelijk autistisch, maar die kant schemert niet goed door. Af en toe zit Per in een moeilijke dialoog gewikkeld, maar hij doet dingen die iemand met zijn karaktertrekken niet snel zou doen. Er ontbreekt een laag onder Per die verklaart waarom hij wel degelijk in staat is om een masker op te zetten (als het al een masker is).

Aardig debuut

Per kent vrouwen, veel vrouwen, maar hoe komt hij daaraan? Is hij op zoek naar een vlugge vangst? Waarschijnlijk, maar dat komt niet overeen met zijn persoonlijkheid. Daar zit het wiebelige in dit debuut. Als je die beschouwing even achterwege laat, dan kun je tot de conclusie komen dat het best een indrukwekkend debuut is.

De mannen van Raan is kleurrijk, levendig, het verhaal is prachtig en het blijft interessant. De nodige humor en het ongemak van Pre en Raan komt schitterend naar voren. Verwacht geen complexe verhaallijnen of oneindige symboliek. De mannen van Raan is wat het is en meer heeft het ook niet nodig.


Martine de Jong is momenteel bezig met boek twee, dat ook bij Podium uitgegeven zal worden.
Je schaft De mannen van Raan aan bij bol.com of (liever!) bij je lokale boekhandel.

 

 

één antwoord

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.