Oooh nostalgie…  

Verlangen naar groep zes en het luisteren naar de juffrouw die verhaaltjes voorlas in de kring. Dat werd vaak vlak voor de pauze gedaan en het was mijn favoriete moment van de schooldag. Ik werd zo graag meegenomen in een wereld buiten het klaslokaal en alle verhalen vond ik stuk voor stuk prachtig. Toch is er maar één verhaal geweest dat me jaren later nog steeds iedere keer overviel. Het boek popt van tijd tot tijd in mijn hoofd op en het afgelopen jaar ben ik er steeds meer aan gaan denken.

Toen mijn ouders me vroegen wat ik voor mijn verjaardag vorig jaar wilde hebben, hoefde ik niet lang na te denken. Ik wist zeker dat dit mijn lievelingsboek was en ik wist zeker dat hij in mijn boekenkast thuishoorde:

De Gebroeders Leeuwenhart

Het verhaal gaat als volgt:

Karel Leeuw is nog geen tien jaar en doodziek. Hij zal binnenkort sterven en zijn broer Jonathan vertelt hem dat dat niet erg is, omdat hij dan in Nagjiala komt: een land vol sprookjes en vuurkorfen. Elke avond vertelt Jonathan zijn zieke broertje over het land waar alles mooier is en iedereen vrolijk zal zijn. En Karel zal daar ook niet meer ziek zijn! Toch blijft Karel zich zorgen maken. Als hij naar Nagijala gaat, dan zal Jonathan niet bij hem zijn en dat wil hij helemaal niet. Maar wanneer Jonathan hem zegt dat Karel hem altijd zal kunnen opzoeken, omdat hij als witte duif naar de aarde kan vliegen, maar Karel is er niet gerust op. 9200000035488352

Kort daarna slaat het noodlot toe en Karel zit plotseling zonder zijn grote broer vast op de aarde. Als hij na een paar dagen uit het raam kijkt, ziet hij een witte duif in het venster zitten. Karel heeft er eindelijk vertrouwen in. Het avontuur kan beginnen.

En een avontuur wordt het! Nagjiala is in oorlog en Jonathan is de uitverkorene om het op te nemen tegen de gruwelijkse vijanden, met zijn angstige broertje aan zijn zijde.

Wat is dit toch een geweldig boek. En wat heeft Astrid Lindgren eigenlijk een zieke geest zeg! Toen ik De Gebroeders Leeuwenhart de dag na mijn verjaadag opnieuw las, vroeg ik me meermaals af of dit wel echt voor kinderen bedoeld is. Moord, woede, achterocht, gevechten, lompe acties: het zit er allemaal in. En het idee dat dit allemaal in een soort hemel afspeelt, maakt het er niet bepaald geruststellender op.

Toch maakte De Gebroeders Leeuwenhart opnieuw indruk op me. Natuurlijk ben ik geen kindje meer, maar het taalgebruik stoort me totaal niet. Het verhaal is indrukwekkend en als kindje droomde ik al over dit prachtige land van de doden en die droom is nog steeds niet voorbij. Waar ik wel van schrok was het einde: in mijn beleving was dat toch wel even wat anders, maar ach: dat bizarre einde maakt De Gebroeders Leeuwenhart waarschijnlijk ook interessant voor volwassenen.

Dit boek is er een die ik na mijn verjaardag vorig jaar nogmaals heb gelezen en ik denk dat ik hem van tijd tot tijd zal blijven lezen. Hij is al uit logeren geweest in Utrecht (waar hij eveneens goed ontvangen werd) en in Nijmegen (same story).

Heerlijk boek! Ik neem me voor om meer kinderboeken te gaan lezen. Als ze allemaal zo veel fantasie en leuke illustraties bevatten als deze, dan sluit ik me waarschijnlijk de komende twee jaar op in mijn huis.

Doe jezelf een plezier en schaf De Gebroeders Leeuwenhart aan. Zowel leuk voor jou, als voor je kindje!

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.