photo_2017-04-12_17-37-27Van 10 tot en met 17 april is het de “Data Off, Life On” week. Een week waarin er in samenwerking met opwaarderen.nl massaal digitaal gedetoxt wordt. Een week lang de data op de smartphone uit en overleven! … Of genieten? 

Voor Lilyrose mocht ik naar de feestelijke aftrap in Rotterdam. Doordat ik op het laatste moment naar voren werd geschoven, was ik bij aankomst nog niet helemaal overtuigd van mijn persoonlijke deelname aan de week. Echter, de gastvrije en leuke mensen van de organisatie en de verdere aanwezigen gaven mij direct het gevoel dat, wanneer ik mee zou doen, ik heel erg “hip en happening” zou zijn en wie wil dat nou niet? Dat gegeven in combinatie met de cocktailbar en de heerlijke hapjes brachten mij wel degelijk aan het twijfelen.

Bewustwording

Het is wel bijzonder, want het gaat overduidelijk over een bepaalde bewustwording. De vraag reist al snel of je zonder of met minder internet op de smartphone de week doorkomt.

Mijn observatie was in ieder geval dat aan het begin vrijwel iedereen met zijn smartphone in de hand ijverig het thema van de dag aan het negeren was. Ik deed navraag. Hieruit bleek dat er nog een paar minuten vrij van schuld en wroeging data gebruikt kon worden. Even alle vrienden verwittigen van het feit dat ze een week lang datadood zijn.

photo_2017-04-12_17-37-20

De cocktails maakten het wat meer relaxt, maar anders zou er toch wel spanning gehangen hebben. Ik moest ineens denken aan de film Christiane F. “Wir Kinder vom Bahnof Zoo”. Het moment als ze zich opsluiten in de kamer om te gaan afkicken.

Ik ben een exponent van de ninetees, qua tijd een nageboorte van de generatie X. Opgegroeid zonder internet, maar groot geworden met de “uitvinding” internet.

In die tijd betekende een uur online zijn: heel veel geld armer, een heel huis dat niet kon bellen en de totale opbrengst was na het inbellen twee “Bert is evil” plaatjes. Dat duurde een uur!

Het was een vacuüm; de tijd ervoor ging sneller en de tijd erna ging sneller. Zowel in dat moment als qua tijdsperiode, maar dat was snel vergeten toen ook ik aan de iPhone en de iPad ging. Ik ben van de gadgets, dus ik vond het geweldig! Snel was ook ik, op mijn manier, verslaafd. Ik ben geen goede Facebooker, geen goede Twitteraar, ik doe uiteindelijk mee omdat ik het wil snappen, maar ik ben er zo slecht in.

Heel goed ben ik in het nieuws volgen. Ik was een Teletekstjunk, maar nu kan ik elke oorlog live volgen! Zowel op mondiaal niveau als in de roddelpers. Het mooiste is de combinatie. Ook vind ik het een wonder dat je nu met iemand uit Amerika real time kunt videochatten… het leek ooit een onbereikbare toekomst. Nu is het het mooiste heden.

Deze bijeenkomst zette me aan het denken; hoe deden we dat aan het begin van de ninetees?! Toen we nog niets hadden dat ook maar op internet leek…

Tegenwoordig verwacht elke ouder dat hun kind 24/7 bereikbaar is. Kinderen groeien op met het gevoel dat ze bereikbaar moeten zijn. Ik had vroeger vriendjes die bij mij kwamen spelen en de ouders wisten dat niet eens. Waren die ouders in paniek dat hun kind na (basis-)schooltijd om zeven uur nog niet thuis was? Welnee “hij zal wel bij een vriendje zijn gaan spelen en eten.” Er was niets aan de hand, want het touwtje hing immers uit de brievenbus.

Ja, het was een mooie tijd. Ook voor kinderlokkers trouwens… maar zelfs die waren gewoon ingeburgerd. Dat wist je; ja, inderdaad er zijn kinderlokkers en als een vreemd iemand je een snoepje aanbiedt dan pak je dat niet aan en loop je weer door.

Vroeger hadden wij echt contact met mensen. Eng, maar waar.

We lijken het communiceren een nieuwe dimensie te hebben gegeven. Helaas is het, in mijn ogen, geen betere dimensie. We praten langs elkaar heen en hebben onenigheid over dat wat we sowieso al niet bedoelden.

“Nu zit iedereen steeds op zijn telefoon!” Is een beklag van mensen die dat zelf ook doen, maar zo vergroeid zijn met het apparaat dat ze niet eens meer doorhebben dat ze dat te pas en te onpas doen. Deze aanklacht, gechargeerd en wel, klopt. Echter, vroeger las iedereen steeds de krant en waren er veel meer mensen die aan sociaal roken deden. Kortom; we lazen om niet te hoeven communiceren en de sociale dieren onder ons stierven zichzelf uit. Dit vind ik dus geen argument.

Wat ik wel een argument vindt om aan te tonen dat ”het nu” lijdt onder de smartphones, is dat mensen gestopt zijn om te denken. We zoeken alles op, ik ook… ik vooral: ik weet meer, maar onthoud minder. Zonder mijn smartphone ben ik dom, terwijl ik nu pas besef dat ik met smartphone eigenlijk nòg dommer ben.

Altijd het gevoel hebben dat de wereld je nodig heeft

We voelen druk omdat we beter willen zijn dan de beste foto die een verre kennis op Instagram heeft gepost. We zijn allemaal filmsterren in onze eigen wereld, maar we voelen ons allemaal als een lieveheersbeestje dat verdwaald is op de snelweg. In dit geval de digitale snelweg. Altijd beelden, altijd aanbod, altijd presteren en bovenal: altijd het gevoel hebben dat de wereld je nodig heeft en niet op je wacht.

Volgens Wikipedia hadden ze in Duitsland voor de Generatie X een andere term, namelijk; “Generation Zuviel”. Oftewel; Generatie te veel. “Een generatie die van alles te veel heeft; te veel informatie, te veel keuzes, te veel concurrentie, enzovoort.”

photo_2017-04-12_17-37-18

Wow… de “Data Off, Life On” week maakt ineens alle sense; Want wij zijn nu van de “Generation Viel zu Viel”. Ik doe nu even alles op zwart en laat het even op me inwerken…


Wil je ook meedoen? Kan nog steeds hoor! Wij ontvingen telefoontjes zonder data, daarover volgt later een verslag. Maar jij kunt gewoon de data op je mobiel een week lang uitzetten. Zo gepiept! Doe je mee (al is het maar voor een dagje), laat het ons dan weten!
Meer info vind je hier

Over de auteur

In een onbegrijpelijke wereld doet hij pogingen om het voor zichzelf begrijpelijk te maken, hetgeen al moeilijk genoeg is. Humor is zijn redding; alles is humor, als je je maar lang genoeg verbaasd...

2 reacties

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.