Afgelopen week was het eindelijk zo ver. Een blonde god uit Groningen zou bij mij thuis langskomen. Zo eentje die behalve mooi is ook nog effe een studie Rechten heeft afgerond. Het zou een casual bezoekje worden, maar ik zag hem wel zitten.

Ik moest een goede indruk maken.

Ik hield de tijd nauwkeurig in de gaten, terwijl ik zat te bedenken wat ik allemaal nog moest doen. Even stofzuigen, iets netjes aandoen, en oh, even wat lekkers in huis halen. De liefde van de man gaat… Je kent het wel.

Ik ben alleen niet zo goed in time managen, nooit geweest ook. Mooiboy zou over drie kwartiertjes langskomen en ik had natuurlijk nog geen zak gedaan, behalve gamen. Waar moest ik mee beginnen?

Ik kan nu, achteraf, zeggen dat boodschappen halen niet het beste idee was om mee te beginnen.

Van te voren deed ik mijn mobiel aan de lader en daarna haastte ik mij naar de supermarkt toe. Hoewel ik de juiste lekkernijen had verzameld, was er toch nog iets misgegaan. Hier kwam ik pas op het allerlaatste moment achter. Toen ik thuiskwam en mijn voordeur wou openmaken.

Ik had mijn huissleutel niet bij me.

Een schok vloog door mijn lijf. Dit méén je niet! Zelfs mijn mobiel, waar ik bijna mee samengesmolten ben, had ik niet eens bij me! Dit was echt een typisch Sikke-moment. Mijn hoofd stroomde vol met gedachten. Hoe los ik dit op? Ik belde bij de nieuwe buren aan, want daar deel ik de hal mee. Niemand was thuis.

Mijn overbuurman heeft mijn huissleutel! Oh maar hij zat 2 weken in China. Dat wordt lastig. Misschien is zijn vriend thuis! Ik daar aanbellen. Nope. Aan het werk. An heeft mijn sleutel, maar zij was met mijn overbuurman op vakantie! De buurvrouw van mijn overbuurmannen heeft hun sleutel, maar ook zij was niet thuis!

Aah! Hoe kan dit?! Alle vangnetten zijn weg! Ik dacht dat ik me genoeg had ingedekt, zodat zulke blunders gemakkelijk opgelost konden worden.

Ik gaf op. En bedacht me dat ik op zijn minst mijn tas met etenswaar bij een vriend wou dumpen, zodat ik daar niet mee om hoefde te sjouwen. Ik naar de dichtstbijzijnde vrienden toe. Maar… zelfs daar was niemand thuis.

Dit meen je niet, dit méén je niet. Er zat niks anders op. Daar stond ik dan met mijn goede gedrag, in mijn oude kleren. Een half uur lang hoopte ik dat ik op het laatste moment nog een reddende engel zou tegenkomen. Maar daar was hij al. De mooie blonde fietste naar mij toe met een glimlach van oor tot oor. Ik stond met mijn rug tegen de muur. Wat moest ik nou? Wat kon ik doen?

Ik ging voor de aanval.

Tijd om mijn stoute schoenen aan te trekken. Nonchalant, alsof mijn slobbershirt de nieuwste mode was, en alsof ik dit allemaal gepland had, vertelde ik dat we toch niet bij mij thuis zouden zitten.

“We gaan uit eten!”

Vriendelijke helderblauwe ogen keken mij verbaasd aan. Ze waren er zichtbaar even vanaf.

“O-oké. Mag ik mijn fiets wel even bij jou naar binnen zetten?”

Hij zei ja! Nu moet ik het niet verknallen! Op dit moment kwam de gamer bij mij naar boven. Ik hou van Choice and Consequences games. Waarin de keuzes die je in het spel maakt grote gevolgen hebben voor het verhaal. Dit was mijn keuze, in mijn verhaal.

Hij wil zijn fiets in mijn hal neerzetten. Mogelijke antwoorden zijn:

Zwijgen;
Nee, nee, dit lijkt me niet handig. Verhoogt het awkward level.

Weigeren; Hij moet de fiets maar in de stalling aan de andere kant van de straat zetten.
Dat is niet erg beleefd, maar een redelijke optie.

Liegen; Er is binnen geen ruimte meer.
Ooeh… Hebben ze mij op de basisschool niet geleerd dat liegen verkeerd is?

Of… of… De waarheid? Dan weet hij meteen hoe ik ben. Maar straks krabbelt hij terug!

 

Oh shit. Het moment van de waarheid. Eén seconde bedenktijd. En bam! Ik besloot de waarheid te vertellen. Dat mijn huis nog een zooi was, mijn tas vol eten zat en iedereen plotseling naar de noordpool was verhuisd.

Een lach. Ik weet niet meer of hij me voor een sukkel of kluns uitmaakte, maar het was oké. Hij vond het helemaal niet erg. De fiets deed er niet meer toe. We liepen naar een restaurant bij mij om de hoek. De veranderde avondplannen zorgden helemaal niet voor een ongemakkelijke sfeer. We hadden het juist erg gezellig.

De avond bestond uit praten en lekker eten. En er zat geen mobiel in mijn broekzak die mij kon afleiden waardoor ik asociaal zou doen. Pas na het toetje besefte ik me dat ik nog steeds mijn huis niet in kon.

Plotseling bleek mijn buurvrouw terug te zijn gekomen van de noordpool! Ze liet ons er lachend in. Eindelijk waren de blonde god en ik samen in mijn appartement. De sfeer zat er behoorlijk in en wij konden aan deel twee van de date beginnen.

Maar dat gedeelte zal ik mijn trouwe blog-lezende moeder besparen. DAG MAM!

 

Over de auteur

Wij zijn Lilyrose, een online magazine dat zich bezighoudt met entertainment, lifestyle, liefde en alle dingen die daar tussenin hangen.

2 reacties

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.