‘Euj Peter, ik heb ‘ne dearne voor ‘oe gevond’n! Ze is nog lekkerd’r dan ‘ne gehaktbal!’

We waren nog geen half uur op het festivalterrein toen Jasmijn uit ons gesprek weg werd getrokken door een jongen die het blijkbaar zijn missie had gemaakt om de vrijgezelle status van zijn vriend te veranderen. Ik keek opzij en werd niet teleurgesteld: een zilveren schakelketting boven een witte buik, die trots in vetrollen over zijn riem hing. Het synthetische Zwarte Cross shirt strak om zijn heupen geknoopt. En jazeker… 

gele klompen.

Zwarte Cross

Jasmijn had vriendelijk – maar duidelijk, dit was niet de plek om subtiel te zijn – bedankt voor het compliment, en maakte zich los uit de groep jongens die haar zonder schaamte met hun rode bier-ogen inspecteerde. Ik pakte haar arm en we liepen snel door richting het main stage, the Kooks zou daar namelijk optreden!

We hadden het bijna gehaald, toen ik aan de beurt was en plotseling de lucht in werd getild. Hier hadden we geen tijd voor! Vanaf de brede schouders riep ik naar beneden dat we snel naar het podium wilden. De beste man besloot vervolgens echter niet om me neer te zetten, maar om zo galant te zijn door me er persoonlijk heen te brengen.

Ik hield m’n adem in, en sloeg verkrampt mijn benen om zijn rug. Om de vijf stappen leek hij namelijk steeds bijna zijn evenwicht te verliezen – ik weigerde na te denken of dit kwam door mijn vele mislukte dieetpogingen of zijn bierconsumpties – waarna hij vastberaden weer door liep.

‘ZIE JE HET ZO GOED?!’ brulde hij omhoog.

Ik besefte dat ik de afgelopen twintig meter zo panisch naar de grond had gekeken dat ik de hele omgeving had gemist.

We stonden midden voor het podium.

Hoe kon dit? Er was bijna niemand! En het regende niet eens, op die paar drupjes na dan. Maar daarvoor mis je de meest bekende band van de dag toch niet?

Toen stopte de muziek. De zanger had namelijk het eerste biertje naar zijn hoofd gekregen. Hij sprong opzij en keek even verbijsterd naar de hoek waar de beker vandaan kwam. Hij schudde zijn hoofd en besloot daarna dapper door te gaan, waarbij hij lachte als zijn boerenpubliek met kiespijn.
Zwarte Cross

Toen we het optreden zonder al te veel bierspetters doorstaan hadden, was het tijd voor een eetpauze. Er waren twintig eetkraampjes naast elkaar, van ‘broadje schoap’ tot een heus sterrenrestaurant. Voor 3,5e munt (ongeveer 8 euro) had ik een goed bord roti gescoord, en Jasmijn zat tevreden naast me haar pannekoek te snijden. Terwijl ik hardop constateerde dat dit het beste eten was dat ik de afgelopen week gehad had, voelde ik gefriemel aan mijn haar. Ik draaide m’n hoofd en zag een grote eeltige hand, verbonden aan een van Peter zijn vele look-a-likes.

‘Ie mot Andrélon Perfecte Krul gebroek’n, dat werkt echt goed!’

Met m’n mond vol aardappel mompelde ik ‘Eh, oké, zal ik doen..’ waarna Peter XXL zijn hand op hief voor een high-five, en vervolgens tevreden door liep naar de rij van de piercingkraam.

Er staat een piercingkraam.

Op een festival. En er staan mensen voor in de rij. Vrijwillig. Ik mag hopen dat ze daar de hygiëne beter hebben geregeld dan de marketing, want voor het hutje lag een jongen met kisten bewusteloos gedrapeerd over zijn witte plastic stoel. Zijn vrienden zorgden voor verkoeling door bier te gieten over de rode plek waar zojuist zijn tepelpiercing in was gezet.

In de verte hoorden we gejuich, zo te horen was het hoogtepunt van het weekend voor vele trouwe Cross-gangers aangebroken: Jovink stond weer op het podium. Voor wie hier nog nooit van gehoord heeft, hier een van hun grootste hits. Voor de verstandige lezer die zijn oren hier niet aan wil wagen: het gaat over hoe een getrouwde vrouw van 110 kilo met een ander het bed wil duiken, om het maar even niet-Achterhoeks te zeggen.

We liepen er heen, maar erg dichtbij het podium kwamen we dit keer niet. Het was er namelijk bomvol. En dat terwijl ze hier gisteren ook al hadden opgetreden. Ik wilde net voorstellen om nog even naar de Reggaeweide te gaan, toen er opeens een vrouw op leeftijd het podium op werd gehesen.

Tante Rikie.

Zwarte Cross

© Sanne Steenbreker

Ik herkende haar van alle meter hoge posters die over het terrein verspreid hingen: ze is het boegbeeld van het evenement. Jasmijn legde me uit dat het festival ooit was begonnen doordat een stel dronken ‘kearls’ had besloten een groot feestje te bouwen, en dat Tante Riki – als moeder van een van deze organisatoren – op deze feesten altijd hamburgers stond te bakken. Inmiddels is ze benoemd tot ‘festivaldirectrice’ en zelfs het levensverhaalinclusief foto’s, social media sites en filmpjes – van deze arme vrouw is door een enthousiaste organisator online gezet.

En daar staat ze dan, jaren later, met de band op het podium hoofd-schouders-knie-en-teen te zingen voor meer dan 65.000 bezoekers. Stuk voor stuk zongen ze zo enthousiast mee dat ze zelfs het bier in hun handen even vergaten.

Toen er een jongen in het voorbij gaan bijna struikelde over de geïmproviseerde buikschuif-baan, en hierbij trots in mijn gezicht boerde, besloten we dat we onze portie cultuur voor die dag wel weer hadden gehad.

Mooi man, Zwarte Cross.

Over de auteur

Wij zijn Lilyrose, een online magazine dat zich bezighoudt met entertainment, lifestyle, liefde en alle dingen die daar tussenin hangen.

2 reacties

    • Alix

      Haha het publiek is inderdaad al een attractie op zich. Zelfs al zou er geen muziek of theater zijn, dan nog is het een bezoekje waard!

      Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.