‘Anton, kan je me even de thermoskan geven?’
‘Ja, schat.’

Anton begint door de grote Albert Heijn tas te rommelen, die strategisch in hun midden staat geplaatst. De tas is gepropt tussen hun voeten en vult hun kant van de vierzitter. De rest van de coupé is volgepakt met mensen, maar tegenover mij zit niemand. Anton en zijn vrouw zitten rechts van mij. De mysterieuze inhoud van de tas kan ik nét niet zien, wat mijn nieuwsgierigheid er naar alleen maar groter maakt. Ik besluit om mijn oordopjes in te doen; de muziek laat ik achterwege.

Anton geeft de thermoskan aan zijn vrouw. ‘Alsjeblieft, lieverd.’
‘Trouwens, Anton, voordat ik het vergeet: heb je Jessie al een berichtje gestuurd?’
‘Nee schat, compleet vergeten.’
‘Anton, toch. Doe dat even dan..’
‘Moet ik niet even inschenken, schat?’
‘Nee, Anton, laat mij dat maar doen, anders vergeet je het weer.’
‘Ja, schat.’

Anton ritst zijn jas open en haalt er een telefoon uit: een gloednieuwe Iphone 6 met een bijpassend leren beschermhoesje. Hij begint een bericht te typen met het commentaar van een verveelde nieuwslezer, dat hard genoeg klinkt dat niet alleen ik, maar ook de hele coupé kan meeluisteren.

‘Oké…waar zit dat knopje, boven… ja. Eerst ontgrendelen…(klik)… en dan…berichten? Berichten, toch? Martha? Martha!’
‘Ja, Anton. Berichten.’
’Oké, dan naar naam… Jessie?
‘Ja, Anton. Jessie’’
‘Oké, de letter J….eerst….A…E…H….J. Wat zal ik zeggen, Martha?’
‘Dat we morgen om vijf uur op Schiphol zijn.’
‘Oké, lieverd.’

Anton begint rustig het berichtje te typen, Martha vult de twee bekers die tussen hen in staan. Warme stoom ontsnapt eruit, waarschijnlijk is het koffie of thee. De bekers zijn beprent met leuke plaatjes: op de beker van Anton staat een wit hondje dat over een grasveld huppelt, de beker van Martha laat een bruin paard zien, dat met liefkozende ogen mij aankijkt. Martha rommelt in haar jaszak en haalt een klein doosje tevoorschijn, dat ze over de thee/koffie van Anton laat hangen.

‘Zoetje, Anton?’
‘Nee, schat. Ik houd niet van zoetjes.’
‘Jawel, Anton, je houdt wel van zoetjes. Gisteren nog bij Maria en Frits, toen zei je nog tegen me: “Martha, een zoetje in de thee is toch wel lekker, vind je niet?” Weet je het nog, Anton?’’
Anton kijkt op van zijn telefoon en kijkt haar voor een seconde aan. Hij lijkt na te denken.
‘O ja, was ik helemaal vergeten. Doe maar een zoetje.’
Twee zoetjes plonzen in zijn thee.

hands-699486_640Het is een dagelijks toneelstuk dat ik aanschouw, waarbij ik de enige ben in de zaal die oplet. De hele coupé is met zijn eigen dingen bezig, maar mijn aandacht is compleet gegrepen door Anton en Martha. Het is een toneelstuk van twee mensen, met een sadomasochistische relatie van een jarenlange vorm, dat met liefde is begonnen en nu in een koude routine is verzand. Gedurende de treinreis, die ongeveer een uur duurt, wordt er geroddeld, gebikkerd en gediscussieerd. Er wordt commentaar gegeven, vooral over andere koppels (Frits en Maria moeten het voornamelijk ontgelden) en over hun kinderen, of andere belangrijke onderwerpen, zoals de was. Het is altijd in dezelfde vorm: Martha leidt en Anton volgt gehoorzaam, zoals het witte hondje dat op zijn beker staat, dat geduldig achter zijn baasje aanhuppelt.

Ik vraag me af of Anton dat fijn vindt, zo’n dominante vrouw die compleet zijn leven leidt. Misschien vindt hij het geweldig. Misschien vindt hij het verschrikkelijk. Of misschien had hij vroeger wel iets te zeggen, maar heeft het afgeleerd door het jarenlange huwelijk met zijn lieftallige vrouw. Wie weet.

Maar, dat is natuurlijk mijn idee. Ik weet het eigenlijk ook niet, ik ben ook maar een vrijgezel, een toeschouwer van dit toneelstuk. Maar, de Anton en Martha Show geeft me wel een beeld hoe zo’n leven in elkaar kan steken en over hoe ik daar op een dag ook zelf kan zitten. Ik zal dan een eigen Anton zijn, met mijn eigen Martha, die hopelijk een zoetje in mijn thee zal doen wanneer ik het zelf niet meer kan. Ik zal dan ook op een punt in mijn leven zijn, dat het me toch allemaal niks meer uitmaakt, omdat mijn vrouw toch alles voor me bepaalt. Dat eindpunt van mijn leven, waarin mijn individualiteit compleet is weggevallen, omdat ik deel ben van een gezamenlijke identiteit, van man en vrouw, gevormd door een jarenlang huwelijk waarin je zo met elkaar bent vergroeid dat je jezelf niet meer kan herkennen. Misschien is het zo slecht nog niet. Misschien, is het wel leuk.

‘Martha, het lukt niet.’
‘Wat is er, Anton?’
‘Het berichtje krijg ik niet verstuurd, Martha. Hij geeft maar één vinkje, terwijl hij er twee moet geven. Hij stuurt hem niet, schat. Ligt aan de wee-féé, vast en zeker.’
Martha steekt haar hand uit.‘Geef eens hier, Anton.’
‘Nee, Martha, het lukt me wel.’
‘Nee, Anton, het lukt je niet. Laat mij nu maar.’
‘Godverdomme Martha, laat me nu dit eens doen.’
‘Anton…’

De opmerking van Martha laait het gesprek op: het gedelibereer en gediscussieer wordt geruzie. Het toneelstuk is vervallen naar een Griekse tragedie, waar ik geen deel meer van wil zijn. Ik haal mijn telefoon uit mijn broekzak, zoek snel de Spotify app en zet mijn muziek aan.

Ik wacht toch nog maar even.

Over de auteur

Een cynische etter met een marginaal gevoel voor humor en literair talent. Houdt van honden, heeft een kat.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.