Thee drinken is een hele normale bezigheid. Als ik overdag met mensen afspreek, zeg ik meestal dat we koffie moeten drinken, maar daarmee bedoel ik gewoon thee. Pickwick thee. Niet van die vieze groene slierten in warm water. Dat is geen thee, dat is warm water met onkruid. 

Ik houd van mijn vertrouwde kopje thee in de ochtend. Het liefst een kopje waar een halve liter in past. Drie suikerklontjes, een smaakje uit de Pickwick smaakvariatie (geen appel, bah!) en – het allerbelangrijkste – een flinke plens koud water. Want daar gaat dit hele verhaaltje over, die koude plens in het pas gekookte water.

Kinderthee, noemde iemand mijn thee ooit. Alsof ik nog moest leren om thee te drinken. Alsof thee met een plens koud water, hetzelfde is als alcoholvrij bier, Jip en Janneke champagne en koffie zonder cafeïne. Hij zei het op zo’n manier dat ik wel beter moest weten dan dat ik mijn gekookte water vernielde door er koud water in te doen. De boodschap had ook iets van medelijden in zich: arme Jacky snap het allemaal niet zo goed.

Maar ik snap het wel. Wat ik niet snap is dat anderen het zichzelf zo moeilijk maken. Als je thee wilt drinken, dan wil je toch op dat moment thee drinken? Niet twintig minuten later. Ik zet toch ook geen glas wijn neer om er vervolgens een tijdje naar te kijken voor ik het opdrink? Je bewaart je fles cola toch ook niet buiten de koelkast om vervolgens, als iemand cola wil, het pas ingeschonken glas in de koelkast te zetten? ”Ja, even wachten tot het koud genoeg is hoor. Over een half uurtje kun je het wel drinken.”

Waarom wordt het dan zo normaal gevonden dat we wel wachten op onze thee? Is er een opperwezen dat ooit heeft bedacht dat je thee alleen maar als het gloeiend heet is voor je mag zetten en daarna geduldig moet wachten tot je het mag drinken? 

Ik bestel al jaren een glas water bij het kopje thee dat ik drink. Niet om het erin te gooien (hallo zeg! Dat doe je toch niet?!), maar gewoon voor tijdens het wachten. Zie het als de kroepoek die bij de afhaal Chinees op tafel staat. Je doodt de tijd, tot je eindelijk kunt beginnen aan het ding dat je eigenlijk wilde hebben. Kinderthee, in dit geval.

 

 

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.