“Jammer” zeg ik. Meer kan ik er eigenlijk niet op zeggen.

Samen zitten we in een kroeg. Ze kijkt me beteuterd aan. Dat heeft ze het laatste half uur al gedaan. Een persoonlijk verhaal met een persoonlijke huilbui aan het einde. De laatste 30 minuten probeer ik zo goed als ik kan de deur uit te lopen.

‘Ik snap het gewoon niet! We hadden zo iets speciaals!’

De tranen komen nu samen met gesnotter. Vanuit haar broek pakt ze een zakdoek met ruitjes erop en brengt die naar haar neus. Hard blaast ze erin. Ik voel de neuslucht tegen mijn wangen slaan, met het geluid van een hoorn.

Ik weet niet wat ik moet zeggen. Al het laatste half uur niet. Gelukkig vult zij de stilte op.

‘Ik snap al die jongens niet, ze willen allemaal maar hetzelfde! Ze willen alleen maar één ding, gewoon er even op en dan weer af! Daarna vergeten ze je, zoals altijd, zoals iedereen dat eigenlijk altijd maar doet. Je wordt neergegooid als een stuk vuil, als een theedoek die naar het bier van gisteravond stinkt! Godverdomme! Kut!’

Oneens ben ik het niet. Ik heb zelf mensen weggegooid als een vaatdoek, maar ik ben ook wel eens gebruikt om het bier op te ruimen. Mannen kunnen inderdaad knap lastig zijn.

‘Ma-’

‘Hou je bek dicht! Jullie mannen zijn allemaal hetzelfde!’

Ja, misschien wel.

Maar alle vrouwen ook.

 

Over de auteur

Een cynische etter met een marginaal gevoel voor humor en literair talent. Houdt van honden, heeft een kat.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.