Vandaag wil ik een paar van mijn meest angstaanjagende en tegelijkertijd fantastische ervaringen van mijn leven met jullie delen. Met op het eind een mededeling die bijna niemand weet.

Ik begin meteen op extreme hoogte:

Skydiven

Tijdens een vakantie in Roemenië besloten een paar vrienden en ik om te gaan skydiven. Het was niet duur, maar we werden dan ook door een krakkemikkig rood vliegtuigje opgepikt, dat letterlijk bij elkaar gehouden werd met ducktape. Dit aanzicht alleen al bezorgde mij doodsangsten.

Ik was als laatste en de anderen vertelden mij hoe fantastisch hun sprong was. Vol goede moed stapte ik met de instructeur en zijn leerling in het vliegtuigje. Er was maar één stoel, die van de piloot. Dus wij drieën zaten dicht bij elkaar op de grond. Op ongeveer een kilometer hoogte deed de instructeur de deur open.

Mijn moed verdween.

Ik had nog geen parachute om en de opening was een meter van mijn voeten vandaan. Het spectaculaire uitzicht zag er vanuit de geopende deur uit als een doemscenario! De instructeur wees me erop rustig te blijven zitten. Makkelijk praten, hij had wel een parachute. De leerling sprong en de deur ging gelukkig snel dicht. De adrenaline zakte af en ik kon weer genieten van het uitzicht. De totale vliegreis duurde 20 minuten.

pexels-photo-38166

Eenmaal in de lucht deed ik braaf alles wat de instructeur van mij vroeg. Wat begon als een ongemakkelijke zit op zijn schoot, om alle riempjes vast te maken, vervolgde zich in een nog ongemakkelijker samenzijn in de open lucht. Daar stond ik dan op de vleugel van het vliegtuigje. De enorme afgrond voelde onrealistisch. Wat mijn hoofd niet kon bevatten, leek mijn lichaam wel door te hebben.

Koud zweet brak overal uit. Ik leunde voorover.

Het vallende gewicht van de instructeur duwde mij genadeloos in de rug. En op dat moment besefte ik: er is geen weg terug. Mijn doodsangst was op zijn intenst! En verdween direct toen ik loskwam van de vleugel. De lucht blies keihard in mijn gezicht. Wat een val was, voelde als zweven. De glinsterende stipjes werden speelgoed autootjes. Wat legoblokjes leken, werden huizen. En al gauw zag ik vier donkere stipjes verschijnen: mijn vrienden.

Drieënveertig seconden lang viel ik. Het was een gevoel van ultieme vrijheid. De parachute vloog met een ruk open. Een langzame afdaling werd ingezet. Met schoppende beentjes genoot ik van elke resterende seconde in de lucht.

Mijn vrienden kwamen me lachend tegemoet, blijkbaar had ik behoorlijk geschreeuwd. Met knikkende knieën en een weeïge maag keek ik naar de lucht. Wat een onvergetelijke ervaring.

Zoiets engs had ik nog nooit gedaan.

 

Maar oh… het wordt nog erger.

(Klik op 2)

1 2 3 4

Over de auteur

Druk en impulsief. Ik hou ervan om met vrienden de meest uiteenlopende dingen te ondernemen en tijdens mijn eenzame uurtjes game ik er als een malle op los!

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.